marion korenromp

Op mijn middagwandelingetje passeer ik een rijtje huizen met prachtige voortuintjes. In één daarvan zie ik een oude man zitten. Twee kussens onder zijn billen, drie in zijn rug. Zijn benen heeft hij voor zich uitgestrekt  en het lijkt alsof hij naar zijn tenen staart. Als ik hem passeer, zeg ik 'goedemiddag'. Hij schrikt zich een hoedje, 'Ach, maak ik u wakker?' vraag ik. 'Ja, zoiets', zegt hij, 'ik hoorde u niet en ik zag u ook niet. Ik zie u nog niet hoor. Ik ben zo goed als blind. Ik sliep... ja, weet je dat heb je nu. Mijn vrouw spookt de hele nacht door. En ik moet zorgen dat ze niet wegloopt. Dan heb je dat in de middag, hè, dan val je pardoes in slaap als je even gaat zitten.' 'Och, gaat het niet goed met uw vrouw?' vraag ik 'Ja, nou, vroeger hadden de mensen nog wat voor elkaar over. Maar nu niet meer. Alles is anders' 'Laten ze u er gewoon mee zitten?' 'Nou, ja, dat kan ik ook weer niet zeggen. Mijn dochter was hier n...

Ze is 16. Haar leven bestaat uit school, vriendinnen, sport, mobieltje en ... een eerste vriendje. Of misschien bestaat het leven wel uit vriendinnen, school, mobieltje, vriendje, sport. Of nee: vriendje, school (omdat het moet), vriendinnen, mobieltje, sport. Oh!  En haar bijbaantje natuurlijk. Dus: school, bijbaantje, mobieltje.....   eh....  ? Ach, laat maar. Zo ongeveer is haar leven dus. Eén ding vindt ze 'super, super k*t' en dat is wanneer andere mensen foto's van haar maken. Ze voelt het onraad van verre aankomen, staat op, rent weg, duikt onder de tafel. Zelfs al zit ze met haar oortjes in naar het schermpje te kijken, dan nog is ze er op tijd bij. Of eigenlijk: op tijd weg. Soms roept ze: 'ik wil niet dat ze me zien.'  Om vervolgens één piepklein puberpuistje aan te wijzen op haar kin. Ze weet zelf ook hoe ze dat er eventueel moet af-photoshoppen. Maar dat is dan weer 'niet echt'.  Wie zeggen de mensen dat ik ben? Wat denken ze van mij? Een belang...

  Stelligheid na stelligheid 'Protocollen, protocollen: wie zegt dat dat helpt?' zei ze boos, 'We zijn hier verdomme toch in de kerk!   De here Jezus zal ervoor zorgen.  Wij hoeven niets te doen. Wij worden straks gered. ' We krompen een beetje in elkaar.  Want haar oordeel was overduidelijk: zíj werd gered, wij niet.  Want wij vertrouwden niet op de here Jezus, maar op het protocol.  Ze liep weg en schreef een dag later dat ze ook niet meer terug zou komen.   Ze is niet de enige in mijn omgeving die vooral spreekt in stellingen als:     'al die regels zijn tegen de grondwet', 'het RIVM  wil hier gewoon een dictatuur vestigen',  'wij maken geen afspraken hier over 1,5 meter. Wíj vertrouwen elkaar’, 'die ( tientallen ) doden hier in de regio, die waren anders ook wel doodgegaan.'    Wapen tegen de angst Het is moeilijk om op zulke zekerheden te reageren  zonder in een ...

Nog steeds niet normaal Ik word weer gebeld voor afspraken op de werkvloer. De sfeer is: 'laten we weer normaal doen. Het virus is weg. Ik ken geen zieken  en weet al helemaal geen namen meer van mensen die eraan zijn overleden. Dat er nu toch mensen zijn die besmet zijn, komt doordat je meer test.  Hoe meer je test, hoe meer je eruit krijgt. Toch?' Dus is het een gedoe, die 1,5 meter. Vooruit: we schuiven de stoelen wat uit elkaar. Maar bij de koffie staan we gewoon weer in een te kleine kring. We lezen schouder aan schouder de mail van het ene scherm. We slaan elkaar op de schouder na een goede grap. De koffiedame likt de koffiemelk van het kannetje en schenkt de volgende een wolkje in. Het lepeltje gaat van kopje naar kopje. En in de pauze staan alle dames uit de groep in een te kleine ruimte tot die ene wc vrijkomt. Zo was het altijd. Zo is het nu weer. Op een fluisterend stemmetje na,  dat zegt dat het zo eigenlijk niet kan. Onnatuurlijk en onprettig 1,5 meter is een...

Breek jij je hoofd ook over de zomervakantie? Thuisblijven? Weggaan? Auto? Vliegtuig? Wat zijn de beperkingen? Wat is open? Wat is dicht? Met hoeveel mensen mag je samen zijn? Hoe weet ik of Corona daar weer opspeelt? Iemand zei: 'ik ben al moe bij het idee nu op reis te moeten! Maar ik kan ook niet drie weken thuisblijven met de kinderen.' Een ander zei: 'de spontaniteit van vakantie is wel weg als je voor alles een tijdsslot hebt waar je aan gebonden bent.' Overal ongemak Wat je ook doet, hoeveel of hoe weinig  risico je ook neemt, hoeveel of hoe weinig je ook kan kiezen, het zal een zomer zijn met ongemak. Overal zal 'het spook' nog rondwaren. Niemand weet of deze tijd een weg naar vrijheid is of slechts een pauze voor een tweede golf. Ik heb mijn hoofd er ook over gebroken, mijn verzekering ook nagekeken. Maar dit soort ongemak los je niet op met een keuze die de grenzen opzoekt, noch met een keuze die misschien te voorzichtig is....

Ik wil driedimensionaal  Na een paar maanden, zelfs door toeval nog een paar meer dan de lockdown, zag ik vorige week mijn ouders weer in levende lijve. We hadden goed contact gehouden via appjes. beeldbellen, Wordfeud, online zingen voor verjaardagen, foto's en wat al niet neer. Gelukkig waren die middelen er. Maar in de loop van de maanden voelden we toch: het is 2 dimensionaal. We wilden wel weer 'in persoon': 3 dimensionaal. Zondag stond de garagedeur open. Via het oude, vertrouwde donker ging ik achterom. Ook die deur: open. De keuken in:  'ja...…!!!!' Open armen. Open harten! Nog geen knuffel of kus. We besloten daar nog even mee te wachten. Maar wel: in dezelfde ruimte. Aan dezelfde tafel. Eten van hetzelfde brood. In persoon! Hoe voelbaar het verschil ook was, het is heel moeilijk precies te zeggen wat het zo bijzonder maakt. Het is een rijkdom, een mysterie, dit 'extra'. God in persoon Deze zondag vieren we de ...

Wachten of online?  Toen de lockdown begon en ontmoetingen niet meer mogelijk waren in pastorieën en kerken, kwam er meteen een groot dilemma: wachten we af? En hoe lang doen we dat? Of kiezen we voor telefoon, skype, whats'app, jitzi, Zoom of welk ander middel dan ook? We deden allebei. Eerlijk is eerlijk. Er daalde ook een rust neer. Toch maar vergaderen Maar in andere groepen moesten vergaderingen voortgezet worden. En dus deden we - soms hilarische pogingen- om elkaar via het internet te bereiken. Ik beloof dat we daar nog eens cabaret over gaan maken. Maar we kregen het na en paar weken onder de knie.. Kan je ook de diepte in? Daarna kwam een volgende vraag: Kan je ook inhoudelijk met elkaar aan het werk via het beeldscherm? Of staat er eigenlijk altijd een schermpje tussen dat je ervan weerhoudt vanuit je hart te spreken? Voorbeelden Er kwam een workshop met Pasen en mensen schreven zich in om samen schrijfoefeningen te doen, ieder vanuit ei...