marion korenromp

De donkere nacht van verraad Judas ging van tafel weg om Jezus te verraden. Het was nacht staat er. Dat is meer dan een tijdstip. Het is de plek van alle duister: van verraad en dreiging, van kapot geschoten steden, van doden en gewonden. Het is de plek van strijd met de vijand. Het is ook de plek van mensen op hun kwetsbaarst, naakt, pasgeboren, op het randje van de dood. Het is de plek van piekeren, van zorgen en verdriet. Het is de plek van overleven of kopje onder gaan. En het is de plek van wenen, waken of werken. Leven in de nacht Het duister is geen plek voor een bloeiend leven. De mens is er niet voor gemaakt. In de nacht voelt de mens zich aangewezen op zichzelf. Zelfs al is honderden keren gezegd: 'bel me. De telefoon ligt naast mijn bed', zelfs al geloof ik diep dat God niet slaapt, ik aarzel in de nacht.   In de nacht ben ik meer verloren dan overdag.  Judas gaat de nacht in met duistere gedachten. Hij zal een mens verkopen voor geld. Alsof dat wat van uiterst...

Gisterenavond in het nieuws : 'in de Belgische versie van de Mol haakt de mol zelf af.' Hij kon de druk niet weerstaan en gaf zijn rol op. Wow. In het verhaal van Jezus zit ook een mol. Ook hij heeft de taak te zorgen dat er minder geld in de portemonnee zit, een val te zetten, verraad te plegen. Ook bij hem een enorme last op zijn schouders. Misschien wel de last van het isolement. Van geheimhouding, van ondergronds blijven.  We mollen allemaal wel eens. Gek genoeg vooral als de Liefde dichtbij komt.  We saboteren, we worden cynisch, wanhopen, zetten onszelf buiten spel. 'Alleen' lijkt beter dan 'verbonden'. Want verbinding brengt ook pijn. Soms schreeuwen we onze pijn over de liefde uit en kunnen daarna weer min of meer verder. Soms komen we op onze knieën terug, vol spijt over wat we de liefde aandeden. Soms raken we hopeloos. En denken voor altijd buitengesloten te zijn. Toen de maaltijd in vriendschap en liefde gedeeld werd, had hij Judas nog een kans uit z...