marion korenromp

  Trage vragen Het begin van de coronatijd was een tijd van bezinning. De sfeer van die eerste maanden was  'misschien kunnen we nú een paar kwesties oplossen die ons al zo lang bezig houden.' Want we waren toch veel te druk.  Hoe konden we meer rust vinden en houden? We hadden een klimaatprobleem.  Welke stappen konden we zetten naar een duurzame levensstijl? Hoe onderhoud je relaties als je elkaar amper fysiek kan zien? Gaandeweg de pandemie verdween die sfeer  en verlangden we vooral weer naar  'het oppakken van het normale.' Nog steeds vragen Toch kent ons hart nog altijd vragen die niet zomaar een antwoord krijgen. Trage vragen noem ik ze. Vragen die je bezighouden, misschien wel tientallen jaren lang. Vragen die soms ook weer zomaar verdwijnen, niet meer van belang zijn. Maar ook vragen die eigenlijk vragen om aandacht. Om liefdevolle aandacht.  Rainer Maria Rilke maakte er een gedicht over.   Ongestoorde ontwikkeling Men moet de dingen de e...

De timmermanswerkplaats  Dit schilderij heet:  de timmermanswerkplaats.  Het is gemaakt door Christen Dalsgaard in 1856. Hij was een Deen en gaf gehoor aan de oproep aan alle kunstenaars het Scandinavische plattelandsleven in beeld te brengen. Hij schilderde werkplaatsen, klederdrachten, boerenland. De timmerman zelf is er niet. Misschien is hij in de woonruimte waarvan we rechts op het schilderij de doorgang zien. Is hij er nog niet? Of niet meer? Is het ochtend of avond? Waar komt het licht eigenlijk vandaan? Jozefs werkplaats?  Hoe dan ook: nu ik in mijn eentje naar deze werkplaats kijk, kan ik me het geluid van de werkzaamheden goed voorstellen, ruik ik het zaagsel, verwonder ik me over het kannetje in de vensterbank. Zit daar geen olie in?  Als ik door het misschien wel tijdgeboden gereedschap heen kijk, kan ik zonder moeite fantaseren dat het de werkplaats van Jozef is geweest. Wat zegt deze lege ruimte me dan? Verhalen schrijven   Drie groepjes schri...

Het bollen-labyrint                                                                                 Een klein Facebook-berichtje wees me op het bestaan van het bollen-labyrint.  'Het kan nog gelopen worden', stond er bij. Tussen de buien door had ik een half uur. Het labyrint ligt op een drukke plek. het theater 'aan de Slinger' en een middelbare school rechts van me. Staande bij de ingang ervan had ik het spoor voor me, een openlucht kinderopvang inclusief muziek uit speakers direct achter me, en links van me een grote kerktoren met spelend carillon.                                                 ...