marion korenromp

Ik . Als we één ding goed kunnen in onze tijd, dan is het wel ‘ik’ zeggen. Ik is een individu. Iemand apart. Een ik heeft wensen, rechten, plichten. Het is goed een ik- gevoel te hebben. Het is zelfs noodzakelijk om ons in deze wereld te handhaven, om dingen te regelen, orde te scheppen, of onszelf aan te prijzen in een sollicitatiegesprek. Naar een verbonden 'ik'  kan ons overmoedig maken of juist depressief. Teveel ik zorgt hoe dan ook voor spanning tussen mensen. Naast ons afgescheiden ik kennen we ook ons verbonden ik. Soms vertelt iemand me een bijzondere natuurervaring die hem of haar boven zichzelf uit laat stijgen. Het is een gevoel van grenzeloze verbondenheid. De tandartsassistent vertelt van het leed van het Koerdische volk dat in 1922 geen eigen land kreeg van Turkije en ik voel: een stukje van haar ‘ik’ hoort ook bij hen. We horen niet alleen aan onszelf toe, maar we zijn ook deel van een familie, een dorp, stad of wijk, een samenleving, van de mensheid en zelfs va...

Drinkbare rivieren Ik lees deze dagen het boek 'drinkbare rivieren' van Li'An Phoa. Ze beschrijft daarin een ervaring op de rivier de Rupter in Canada. Ze is daar voor een zesdaags protest tegen de bouw van een dam in die rivier.  Die zal het leefgebied van een inheemse stam zo beïnvloeden, dat hun voortbestaan in gevaar zal komen. Ze had nog nooit geprotesteerd. Ze had nog nooit meer dan een uur in een kano gepeddeld. Ze wist ook niets van overleven in de wildernis en was nogal slordig geweest met het aanschaffen van spullen op de inpaklijst. Op enig moment is haar drinkwater op. Geen winkel in de buurt. Dan zegt een inheemse reisgenoot: 'drink gewoon uit de rivier. Dat doen wij ook.' Zij denkt aan alle dieren. Aan vervuiling. Aan ziek worden. En doet het dan toch, op hoop van zegen. Ze wordt niet ziek. In tegendeel: ze is diep ontroerd.  Later denkt ze over deze ervaring na. Wat maakte die nu zo bijzonder? De aarde bezetten of bewonen Het...