marion korenromp

Lente Verlang jij er ook zo naar? Word jij oo k blij van de bloeiende krokussen en de eerste lammetjes? Sta je net als ik een paar minuten in de zon als het weer even opknapt? Lente: Overal geluid. Overal kleur. Overal nieuw leven. Eén grote uitbarsting van levenskracht. Ik ben verwonderd hoe er toch weer een einde komt aan alle doodsheid. Ook van binnen wordt het anders in de lente. Opgeruimder. Lichter. Hoopvoller. Herken je dat? Ik geef toe: van binnen kan het desondanks nog steeds winter zijn, of herfst. Soms is er verdriet, ziekte, troosteloosheid. Of misschien wel gewoon gebrek aan aandacht voor wat er is. Stress. Drukte. Al die dagelijkse dingen die een hoofd en een hart zo vullen, dat je niet meer kán voelen of het van binnen nu lente, winter of zomer is. Nieuw project Misschien verlang je naar een manier om je met je innerlijke levenskracht te verbinden. Dan ben je hier aan het goede adres. Ik heb een emailproject voor je voorbereid dat zeven weken gaat duren. In het project...

Zondagmorgen 27 februari Voorafgaand aan de lunch dwaal ik wat door de stad. Ineens herinner ik me het 'waterlabyrint'. Google Maps stuurt me er feilloos heen. Het is nog koud langs het water. Later zullen we in een hoekje in de zon onze jassen uittrekken, maar hier trek ik de rits van mijn jas helemaal dicht. Als ik het labyrint nader, zie ik een vader met twee jonge kinderen. Ze houden de ingang bezet. Corona zit nog zo in mijn systeem, dat ik ook niet aandring en van een wat grotere afstand ga kijken.  De kinderen lopen geen labyrint, ze springen het. Ze lopen geen cirkelende afstand, ze nemen de korte weg naar het midden en beschouwen het water als slootjes waar ze overheen kunnen springen. Voor de jongste is het echt nog een opgave die alle concentratie vraagt. Voetjes bij elkaar, schuiven naar het randje, wiebelen en afstand inschatten en dan 'hoepla'. Het grappig is: ze telt af. 'eentje minder' roept ze steeds tussendoor. 'weer eentje minder' ...