marion korenromp

Pelgrimeren op schema Geamuseerd lees ik elke vrijdag de berichtjes van de teamcaptains. De ene keer melden ze: niet zo hard! De week erop vragen ze je vooral even te melden  als je, door welke omstandigheid dan ook, niet je beloofde kilometers kan maken. Het project is berekend op een schema. Dat schema hebben we zelf gemaakt. Het heeft als doel om ons met Pasen (en niet veel eerder of veel later) in Santiago te laten aankomen. En toch voelt het af en toe als een keurslijf. Op de kaart achtervolgt het rode pinnetje me en het zegt elke keer: 'opschieten! Morgen haal ik je in!' Heb ik mezelf overschat met het aantal kilometers dat ik dacht te doen? Het gewone leven Hoe doe ik het eigenlijk in mijn gewone leven, wanneer ik mijn 'kilometers' moet inschatten? Ik weet het wel: ik zit vaak aan de hoge kant. Mijn bijdrage kost me vaak meer uren, meer energie dan me lief is. Waarom ben ik dan niet gematigder over wat ik kan? De antwoorden zijn gevarieerd. De ene keer vind ik he...

Pelgrimeren We zijn mensen van de weg.  We spreken ook over onze levenswandel. We zoeken richting, staan op kruispunten,  kiezen een weg van vallen en opstaan, keren op onze schreden terug en gaan weer op pad. Een bijzondere uiting van dat onderweg zijn door het leven is de pelgrimage. Mensen maken kilometers op weg naar een heilige plek. Ze gaan naar Santiago de Compostela, naar Assisië, naar Rome, of waar dan ook.  Waarom? De eerste gelovige die op weg ging, was Abraham.  In Genesis 12 staat beschreven hoe God hem roept zijn leven van dat moment te verlaten en op weg te gaan naar 'het land dat Ik je zal wijzen.' Gelovige mensen breken op, zo staat er. Zij breken op uit de status quo, uit de ban van je afkomst. Zij trekken weg uit het land van de slavernij. Zij  houden zich niet langer vast aan wie geen God is. Zo komen ze telkens weer terecht in een onbekend land met alleen een innerlijke stem, een verlangen als richtingaanwijzer. Gelovige mensen zijn dus...