marion korenromp

  Mijn buurvrouw Ik heb al vaker gezegd en geschreven: van mij mag ze heilig worden. I k heb het over mijn Turkse buurvrouw van 20 jaar geleden. Ze woonde tegenover me. Naast me woonde een oer-Hollands gezin. Vader, moeder, twee (lastige) puberjongens. Ze waren tamelijk luidruchtig. Er kwamen mensen aan de deur voor vage handel. En de moeder was op straat heel duidelijk: al die Turken moesten het land uit. Dat zei ze ook heel duidelijk als de buurvrouw langs liep. Of misschien deed ze het wel, OMDAT de buurvrouw langs liep. Op een dag overleed de man van de Hollandse buurvrouw. Zij wist zich daar geen raad mee. Ze maakte veel ruzie met haar kinderen, zette er zelfs één op straat, toen ze dacht drugs gevonden te hebben en zonk weg in depressie. De deur ging niet meer open. De gordijnen bleven dicht. We maakten ons zorgen. We praatten erover. We belden eens aan, deden een kaartje in de bus. Er gebeurde niets en wij lieten het zo. Een pannetje eten Toen zag ik op een avond de deur v...

  We gaan verbouwen 'We gaan verbouwen', zeggen ze trots. 'We hebben een tekening. Wil je die zien?' Even later probeer ik wijs te worden uit de lijnen die me vertellen van een serre, een afscheiding, een opbouw.... Het duizelt me bijna. 'Kan je niet beter verhuizen'?,  vraag ik nog, maar dat stadium zijn ze voorbij. Het wordt een verbeterde versie van dit huis. Dat wat we met onze huizen doen, doen we ook met onze systemen. Zit er een blokkade in? Dan moet die de wereld uit. We verzinnen een nieuwe regel, een andere balie,  een nieuw meldpunt, een bezoek van een minister. We willen niet dat mensen verdwalen in een doolhof aan kamertjes, bijgebouwen, voorlopige wooncontainers of noodopvangen. Toch gebeurt het.  De toeslagenaffaire, de woningcrisis, de asielinstroom zijn er maar een paar voorbeelden van.  De kerk verbouwen. Ook in de kerk verbouwen we eindeloos. Natuurlijk gaat het om God en de zorg voor elkaar als gemeenschap. Maar: Waar zijn de jongeren?  ...