marion korenromp

Thuis Ik reed al een tijdje in de wijk, op zoek naar een adres. Uiteindelijk vroeg ik aan een meneer die zijn hond uitliet: ‘Weet u Klaverblad 5?’ Hij schrok en zei toen: ‘Ik woon hier al 40 jaar, maar..   het spijt me.’ Ik reed stapvoets door, attent op elk signaal. Nog geen 100 meter verder vond ik het adres. Hoe kon die meneer dat nou niet weten?   Eigenlijk is het antwoord niet zo moeilijk. We wonen niet echt op de plek waar ons huis staat. Thuis zijn betekent de plek kennen. Maar wij lopen tientallen jaren door dezelfde straten zonder hun namen te kennen, de bomen te zien bloeien, of de vogeltjes te zien uitvliegen. Ons hoofd is ergens anders:   te veel te doen, te veel ballen hoog te houden. We bezetten de aarde We bewonen de aarde evenmin. We bezetten haar en leggen de aarde onze wetten op. Daarom kunnen we haar leegplunderen, verwaarlozen, beknotten, zonder iets te doen om haar te herstellen. Zouden we haar bewonen, de namen en de ritmes van alle levende wez...

  Een nieuwe kijk op macht   Naast een nieuw, verbonden ik, hebben we ook een nieuwe kijk op macht nodig.   Verschrikkelijk die oorlogen in Oekraïne en in Gaza,   verschrikkelijk dat er honger is in grote delen van Afrika,   of dat in Ter Apel de mensen buiten moeten slapen, maar wat kan ik eraan doen?   Daarachter zit: ik moet redden, ik moet een oplossing vinden,   ik kan het niet, het gaat me boven de pet.   En dus houd ik afstand. Soms is het ik groot. Soms is het ik klein.   Wat hebben we als mensheid eigenlijk aan vermogens meegekregen?   Welke plek hebben we in het geheel? Welke opdracht of verantwoordelijkheid horen daarbij?    In het eerste boek van de Bijbel staan twee scheppingsverhalen.   Het boek heet Genesis. Dat betekent ‘wording’. Het betekent ook ‘principe'.   Je zou de verhalen dus kunnen lezen als antwoord op de vraag:   wie of w...