Parkeer ze maar.
'Parkeer ze maar. Je angst, je verdriet, je pijn. Haal ze van je schouders en gooi ze in een locker. Sleutel eruit. Klaar. Je kunt er niet eeuwig mee rond blijven lopen.' Dat was de raad die hij kreeg toen hij weer over zijn gevoelens begon. We kennen het allemaal: gevoelens die raken aan oud verdriet, aan angsten die niet meer actueel zijn, aan oordelen die iemand ooit over ons gehad heeft. Soms wéten we ook dat ze oud zijn, maar desalniettemin toch in ons rondtollen. Hoe zou het geweest zijn voor die vrouw die door de Farizeeën bij Jezus wordt gebracht? Ze zeggen dat ze op overspel is betrapt en vragen Jezus om een oordeel. Eigenlijk is het lot van de vrouw helemaal niet aan de orde. Eigenlijk proberen ze Jezus in de val te lokken. Maar ook dat kennen we toch: dat een kwestie tussen twee mensen over de rug van een derde wordt uitgevochten? Als Jezus zegt dat ze haar zelf mogen stenigen en dat degene die zonder zonden is, mag beginnen, druipen ze één voor één af. Kennelijk kun...