marion korenromp

Ik . Als we één ding goed kunnen in onze tijd, dan is het wel ‘ik’ zeggen. Ik is een individu. Iemand apart. Een ik heeft wensen, rechten, plichten. Het is goed een ik- gevoel te hebben. Het is zelfs noodzakelijk om ons in deze wereld te handhaven, om dingen te regelen, orde te scheppen, of onszelf aan te prijzen in een sollicitatiegesprek. Naar een verbonden 'ik'  kan ons overmoedig maken of juist depressief. Teveel ik zorgt hoe dan ook voor spanning tussen mensen. Naast ons afgescheiden ik kennen we ook ons verbonden ik. Soms vertelt iemand me een bijzondere natuurervaring die hem of haar boven zichzelf uit laat stijgen. Het is een gevoel van grenzeloze verbondenheid. De tandartsassistent vertelt van het leed van het Koerdische volk dat in 1922 geen eigen land kreeg van Turkije en ik voel: een stukje van haar ‘ik’ hoort ook bij hen. We horen niet alleen aan onszelf toe, maar we zijn ook deel van een familie, een dorp, stad of wijk, een samenleving, van de mensheid en zelfs va...

Citizen of the world Uit welk land kom je?  Ik koop iets online in het buitenland en reken af.   Ik moet aanklikken uit welk land ik kom.  Als ik op het pijltje achter de kolom druk, verschijnen de Engelse namen van zo goed als alle landen van de wereld. Ehh...  staat hier The Netherlands bij de T of bij de N? Of gaat het in dit rijtje om de D van Dutch? Plotseling valt mijn oog op een aparte categorie: citizen of the world. Het is natuurlijk bedoeld voor mensen als ik,  die een escape zoeken bij het beantwoorden van deze vraag. 'Citizen of the world'  voor als je je echte identiteit verborgen wil houden. Wereldburger.    Ik klik het aan. 'Grapje', denk ik nog. Maar het woord gaat niet meer weg.  Ik denk terug aan al die penvrienden en penvriendinnen die ik in de middelbare schooltijd over heel de wereld had. Ik deelde in het wel en wee  van leeftijdgenoten uit Turkije, India, Canada, Italië en ...Texel.  Allemaal verschillend,...