marion korenromp

  Een ruimer gevoel van tijd. Tijd. Voor velen is die schaars. Geen tijd om te ontspannen. Geen tijd voor vrijwilligerswerk. Geen tijd om goed om je heen te kijken. Velen voelen zich opgejaagd. De laatste tientallen jaren hebben we bovendien geleerd zo efficiënt mogelijk met tijd om te gaan. Doelgericht. Alles meetbaar. Geen minuut verspillen. Er zo veel mogelijk uithalen. Tijd kan langs de meetlat. We kunnen niet goed meer wachten. Het kost ons moeite iets te doen waarvan wij zelf geen merkbaar voordeel hebben, maar de generaties na ons misschien wel. Toch is dat laatste cruciaal in de aanpak van de klimaatcrisis. Willen we die echt oplossen, dan moeten we het doen voor de generaties na ons. Want we bezitten de wereld niet. We hebben hem geërfd. niet van onze ouders, maar van onze kleinkinderen en achterkleinkinderen. Oefening  Schrijf eens aan je (denkbeeldige) achterkleinkind een brief over hoe je hoopt de wereld achter te laten. Wat heb je ervoor gedaan? Waarover heb je ge...

 Business as usual over klimaat en milieu Het liefst wil ik gewoon door met alles wat ik normaal vind: autorijden, ook op kleine stukjes, vlees eten, douchen zo lang ik wil. Wie zijn zij dat ze zich met mij bemoeien? Denk je nu echt dat je met 3 minuten douchen de wereld kan redden?  Laat ze kijken naar de grote vervuilers, de boeren of zo, nee, niet de boeren, je ziet wat er van komt. Ik wil ook niemand beledigen. Wat denk je van Tata Steel? Dat is echt zo kwalijk. Zo lang zij niets hoeven te doen..  Natuurlijk herinner ik me de stilte van de covidtijd. Het was een verademing. De schone luchten zonder vliegtuigstrepen: Alsof je weer even vrij kon ademen. Maar dat betekent toch niet dat ik van de zomer niet naar Griekenland kan? Of naar Malaga, of zelfs naar Thailand? Ik heb er hard voor gewerkt. Wie ben jij dat jij dat voor mij kan bepalen? Niemand komt aan mijn vrijheid.