marion korenromp

Het eerste dat je leert als je ziek bent, is tellen. 90% van de patiënten kom hier uit 16 infusen. Bij de eerste 12 één week herstel. Bij de laatste 4 twee weken herstel. Dan 6 weken rust. Dan opereren. Met weken tot 2 maanden herstel vervolgens 3 weken bestraling, 5 dagen per week Dan nog 6 weken rust en dan graag nog 8 kuren van drie weken. We hopen dat u het trekt. En o ja, bij goed verloop zijn we 1,5 jaar verder, anders nog iets langer. Want ja,  het bloed moet ook goed zijn. In die 1,5 jaar (of iets langer dus), nemen wij een keer of dertig bloed af.  We meten hoe hoog uw hb is, uw witte bloedcellen. Ik weet niet of u alles kunt onthouden, maar de absolute grens voor de granulocieten is 1 U zit er met 1,2 net boven. Maar houdt u er rekening mee dat er voor de volgende keer  misschien een weekje extra nodig is. 'Dan zie ik u over drie weken'.  Maar de planner maakt er zeven weken van. en dus toch maar even bellen. Het wordt hersteld. 21 dagen later maakt ze deze...

 Ik heb niet goed kunnen slapen vannacht. Heftig Dat komt door de heftigheid van wat ik gisterenavond op televisie zag: vijftigduizend, meestal jonge Marokkanen maakten de oversteek naar het kleine stukje Spanje in Afrika. Ze overspoelden de stranden. Ze sloegen overwinningskreten. Sommigen verdronken. Een baby werd naar mijn weten levend uit het water gevist. Wat heb ik nu gezien? vroeg ik me af. Is het echt zo erg in Marokko? Is het een rechterlijke uitspraak over de asielprocedures? Is het Tik-Tok gekte? Is het het idee dat in Europa alles voor je geregeld wordt , zodat je zelf alleen maar hoeft te ontvangen? Het was hoe dan ook chaotisch. Overrompelend. Onhanteerbaar voor autoriteit. Met duizenden tegelijk Het deed me denken aan een rondleiding op een boerderij die een nieuwe aanpak formuleert. De rondleidster zei: 'als de overheid de transitie niet goed regelt  en we ook geen eigen initiatief nemen op dit gebied,  staan de vluchtelingen op een dag met duizenden tegel...

Gedachten bij dit evangelie: https://dagelijksevangelie.org/NL/gospel/2026-07-19 De middernachtbibliotheek Niet zo lang geleden las ik het boek 'de Middernachtbibliotheek' van Matt Haig. Het gaat over een jonge vrouw, die na een moeilijke periode een einde aan haar leven maakt. Ze gaat niet meteen naar de hemel, en ook niet naar de hel of het vagevuur.  In plaats daarvan wordt ze naar een bibliotheek gebracht. Daar zijn alle boeken groen. Ze bevatten alle mogelijke levens die ze had kunnen leiden.  Wat als ze de verkering op haar 17e niet had verbroken?  Wat als ze met haar vriendin meegegaan was naar Australië, om daar een surfschool te beginnen? Wat als het in de familie nu eens niet zo moeizaam was gegaan dat ze van schrik op kamers ging? In elk boek staat een 'wat als' centraal.  Als ze besluit het boek te lezen, dan komt ze ook echt in dat scenario terecht. Stel dat de verkering was doorgegaan? Dan hadden ze een pub gekocht. Dat was hun ideaal. Maar wat ze toen ...

  Overdenking bij  Mattheus 13,1-23 God is gek! Wat een gekke God! Wie zaait er nu op de weg? Of tussen de distels? Je maakt toch de aarde vrij van onkruid voordat je zaait. Je wilt je kans op een goede oogst toch zo hoog mogelijk maken? Maar deze God lijkt erop uit te ga an zonder een plan, zonder kansberekening, zonder voorbe reid ing. Naar alle kanten verspreidt Hij zijn zaaigoed. Waar zal het voor staan, dat zaaigoed? Misschien voor vrede. Of voor medemenselijkheid. Of voor al het goede dat op aarde begint. Of voor het licht van het geloof misschien. De mislukking voorbij Hij kijkt niet naar wat mislukt, of naar wat maar voor een tijdje werkt en dan weer ten onder gaat. De aandacht gaat naar dat kleine stukje aarde, waar dit zaad vrucht draagt. Zouden wij misschien ook kunnen doen. Niet kijken naar het donkere, het tijdelijke, het mislukte alleen naar het licht. Niet tellen wat we geïnvesteerd hebben, letterlijk of figuurlijk in mislukte relaties of vriendschappen, in proj...

Op één van die zeldzaam hete dagen, waarop een mens of op het water zit, of zich binnen schuil houdt tot het beter wordt en er weer te ademen valt, zat ik op een stoel. De hele dag. Dezelfde stoel. Te misselijk, te moe, te zwak om ook maar iets zinnigs te doen. Oké: ik breide een paar naalden, ik las een hoofdstuk uit een boek, ik kookte mijn eigen eten, ik deed een wasje maar dat was het dan ook. Geen mens gehoord of gezien. Zelf geen appje verstuurd of op een andere manier van me laten horen. Niets gedaan dus voor een ander. Geen bijdrage geleverd aan de vrede in de wereld, zal ik maar zeggen. En langzaam kreeg die donkere stem vat op me. Wat beteken ik nog? Had het niet anders gekund? Ik sprak erover met God, met wie ik nu een nieuw begin maak. Ik zei: waar zijn die nutteloze dagen nu goed voor? Waar wacht ik op? Wat kan ik al doen? Tot mijn verbazing was God heel tevreden over de dag. Ik zei nog: 'waarom?' Maar Hij liet het me zien. 'Weet je nog hoe deze ochtend de kat ...

  Kinderspelletje De eerste zinnen uit het evangelie bleven de hele week in me hangen: 'Niets is bedekt of het zal onthuld worden, Niets is verborgen of het zal bekend worden.' Woorden van Jezus. Ze deden   me denken aan een kinderspelletje. . Zet een stel kinderen in een rijtje of een kringetje. Fluister als volwassene het eerste kind een zinnetje in En laat hem dat doorvertellen aan de volgende en die aan de volgende, Net zo lang totdat alle kinderen het gehoord en doorverteld hebben. Het laatste kind mag zeggen wat het heeft verstaan. Daarna volgt de onthulling: wat was het originele zinnetje En hoeveel is er ‘ onderweg ’ met die paar woorden gebeurd?   Als volwassene Zo'n spelletje van horen en spreken over wat in het donker is, vertelt misschien iets over ons leven als volwassene. We proberen in onze relaties trouw te zijn aan onszelf, en aan onze principes. Maar ook het tegendeel gebeurt: We houden de waarheid stil. We bedekken het kwaad met de mantel der liefde...