marion korenromp

  Overdenking bij  Mattheus 13,1-23 God is gek! Wat een gekke God! Wie zaait er nu op de weg? Of tussen de distels? Je maakt toch de aarde vrij van onkruid voordat je zaait. Je wilt je kans op een goede oogst toch zo hoog mogelijk maken? Maar deze God lijkt erop uit te ga an zonder een plan, zonder kansberekening, zonder voorbe reid ing. Naar alle kanten verspreidt Hij zijn zaaigoed. Waar zal het voor staan, dat zaaigoed? Misschien voor vrede. Of voor medemenselijkheid. Of voor al het goede dat op aarde begint. Of voor het licht van het geloof misschien. De mislukking voorbij Hij kijkt niet naar wat mislukt, of naar wat maar voor een tijdje werkt en dan weer ten onder gaat. De aandacht gaat naar dat kleine stukje aarde, waar dit zaad vrucht draagt. Zouden wij misschien ook kunnen doen. Niet kijken naar het donkere, het tijdelijke, het mislukte alleen naar het licht. Niet tellen wat we geïnvesteerd hebben, letterlijk of figuurlijk in mislukte relaties of vriendschappen, in proj...

Op één van die zeldzaam hete dagen, waarop een mens of op het water zit, of zich binnen schuil houdt tot het beter wordt en er weer te ademen valt, zat ik op een stoel. De hele dag. Dezelfde stoel. Te misselijk, te moe, te zwak om ook maar iets zinnigs te doen. Oké: ik breide een paar naalden, ik las een hoofdstuk uit een boek, ik kookte mijn eigen eten, ik deed een wasje maar dat was het dan ook. Geen mens gehoord of gezien. Zelf geen appje verstuurd of op een andere manier van me laten horen. Niets gedaan dus voor een ander. Geen bijdrage geleverd aan de vrede in de wereld, zal ik maar zeggen. En langzaam kreeg die donkere stem vat op me. Wat beteken ik nog? Had het niet anders gekund? Ik sprak erover met God, met wie ik nu een nieuw begin maak. Ik zei: waar zijn die nutteloze dagen nu goed voor? Waar wacht ik op? Wat kan ik al doen? Tot mijn verbazing was God heel tevreden over de dag. Ik zei nog: 'waarom?' Maar Hij liet het me zien. 'Weet je nog hoe deze ochtend de kat ...

  Kinderspelletje De eerste zinnen uit het evangelie bleven de hele week in me hangen: 'Niets is bedekt of het zal onthuld worden, Niets is verborgen of het zal bekend worden.' Woorden van Jezus. Ze deden   me denken aan een kinderspelletje. . Zet een stel kinderen in een rijtje of een kringetje. Fluister als volwassene het eerste kind een zinnetje in En laat hem dat doorvertellen aan de volgende en die aan de volgende, Net zo lang totdat alle kinderen het gehoord en doorverteld hebben. Het laatste kind mag zeggen wat het heeft verstaan. Daarna volgt de onthulling: wat was het originele zinnetje En hoeveel is er ‘ onderweg ’ met die paar woorden gebeurd?   Als volwassene Zo'n spelletje van horen en spreken over wat in het donker is, vertelt misschien iets over ons leven als volwassene. We proberen in onze relaties trouw te zijn aan onszelf, en aan onze principes. Maar ook het tegendeel gebeurt: We houden de waarheid stil. We bedekken het kwaad met de mantel der liefde...

  Preek   Het evangelie van zondag 14 juni 2026 komt uit Mattheus 9 en 10 Bij het zien van die menigte mensen werd Hij door medelijden bewogen,  omdat ze afgetobd neerlagen als schapen zonder herder. Toen sprak Hij tot zijn leerlingen:  'De oogst is wel groot, maar arbeiders zijn er weinig. Vraagt daarom de Heer van de oogst arbeiders te sturen om te oogsten.' Hij riep zijn twaalf leerlin­gen bij zich  en gaf hun de macht om de onreine geesten uit te drijven  en alle ziekten en kwalen te genezen. Dit zijn de namen van de twaalf apostelen:  als eerste, Simon die Petrus wordt genoemd, met zijn broer Andreas; Jakobus, de zoon van Zebedeus, met zijn broer Johannes; Filippus en Bartolomeüs, Tomas en Matteüs de tollenaar,  Jakobus, de zoon van Alfeüs, en Taddeüs, Simon de Ijveraar en Judas Iskariot, die Hem verraden heeft. Deze twaalf zond Jezus uit met de opdracht: 'Begeeft u niet onder de heidenen en gaat niet binnen een stad van de Samaritanen; ...

  Wie wil mij nu?   ‘Ik dacht: wie wil mij nu, een meisje met sondevoeding 22 uur per dag, met 2 pompen in de tas en slangen in haar lijf, dag en nacht, met veel littekens op haar buik, een meisje dat je op een date niet naar een restaurant kan meenemen, met wie je nooit een drankje kan doen, of een nacht kan doorhalen?’   Deze woorden komen uit het boek Never lose hope , van Emma Kok , de jonge zangeres die doorbrak bij André Rieu , en nu zelf in het concertgebouw optreedt. Ze werden voorgelezen in een televisieprogramma, in haar aanwezigheid.       De volwassen aanwezigen glimlachten bij deze woorden. Hun ogen zeiden: ‘meisje toch, wat maak je het jezelf moeilijk. Met al je talent en levenslust is dit verdriet toch niet nodig?’ ‘Voor mij is het echte geluk niet weggelegd’. Maar deze gedachten zullen ook ons, volwassenen, niet vreemd zijn. Ook in onze hoofden klinkt af en toe: ‘Wie wil mij nu?’ ‘Met mij is iets fout.’ ...