marion korenromp

Een auto kopen als vrouw alleen  Ik kocht 10 jaar geleden een auto. Er was een soort auto-festival, waar garagehouders en anderen hun waren aan konden bieden. Ik wist al wat ik wilde. Ik wist ook al dat het bedrag dat ze voor mijn oude auto wilden betalen, ongeveer gelijk was. En, en dat bleek cruciaal: ik wist dat het ook een kwestie van tijd nemen is. Je kon er gemakkelijk een dag over doen, zei een collega. Hard to get spelen, zou me helpen om een gunstige aankoopprijs te bedingen. Ik vond de auto die ik zou willen hebben. De garagehouder noemde een bedrag. Ik trok mijn wenkbrauwen op en zei dat ik er even over na moest denken. Thuis zocht ik de garage op en de aangeboden auto. Dat leverde wel wat gespreksonderwerpen op. Ik bracht ze in, nadat ik de man weer getroffen had. 'Goh', zei hij, 'dat een vrouw daarop komt. Heb je even met je man overlegd?' Ik was beledigd en tegelijk dacht ik: Zo gaat het spel. Hij loopt niet naar de burgerlijke stand om te controleren of i...

  Mijn buurvrouw Ik heb al vaker gezegd en geschreven: van mij mag ze heilig worden. I k heb het over mijn Turkse buurvrouw van 20 jaar geleden. Ze woonde tegenover me. Naast me woonde een oer-Hollands gezin. Vader, moeder, twee (lastige) puberjongens. Ze waren tamelijk luidruchtig. Er kwamen mensen aan de deur voor vage handel. En de moeder was op straat heel duidelijk: al die Turken moesten het land uit. Dat zei ze ook heel duidelijk als de buurvrouw langs liep. Of misschien deed ze het wel, OMDAT de buurvrouw langs liep. Op een dag overleed de man van de Hollandse buurvrouw. Zij wist zich daar geen raad mee. Ze maakte veel ruzie met haar kinderen, zette er zelfs één op straat, toen ze dacht drugs gevonden te hebben en zonk weg in depressie. De deur ging niet meer open. De gordijnen bleven dicht. We maakten ons zorgen. We praatten erover. We belden eens aan, deden een kaartje in de bus. Er gebeurde niets en wij lieten het zo. Een pannetje eten Toen zag ik op een avond de deur v...

Ze gingen fietsen vanwege het zo onverwacht mooie weer. Ze namen het fietspad tussen de weilanden. Maar op een paar kilometer van huis viel ze plotseling van de fiets. Ze had nog net gezegd: 'ik word zo duizelig'. Op dat moment kom ik van de andere kant aanfietsen en stop. Ik zie haar liggen en hem tedere pogingen doen haar lichaam en de fiets te ontwarren. Ze zegt dat ze zo wel weer kan staan. Maar dat gaat even later maar amper. Een ambulance mag niet komen. Zo dadelijk gaat ze gewoon weer verder. Een andere gestopte voorbijganger vraagt haar  of ze gegeten en gedronken heeft voordat ze vertrok. Dat was zo... Zo staan we even te wachten. We vergeten het coronaprotocol en helpen haar overeind. Een paar wankele stappen. Nee, geen dokter....    Niet nodig. Hij besluit naar huis te fietsen en de auto op te halen. Een onbekende man en ik blijven bij haar. Na 100 voorzichtige stappen, maar wel een stuk dichter bij de doorgaande weg, gaat het weer mis. Ze zegt niet dat het era...