marion korenromp

Toen ik 49 werd, moedigde een aantal vrienden me aan iets bijzonders te doen in dit 50e levensjaar. Ik besloot elke maand een labyrint te lopen. Een labyrint is anders dan een doolhof. In een doolhof kan je jezelf vastlopen. Je moet telkens weer keuzes maken. Een labyrint is een weg naar het midden. Er is geen links of rechts, alleen maar een weg die je stap voor stap moet afleggen. Naar de kern toe. En vanuit de kern weer naar buiten. Het hele weekend heb ik al een liedje  in mijn hoofd: 'Return again to the land of your soul',  Het past bij de week die achter me ligt: bezigheden, twijfels, niet vervulde verwachtingen. Ik kan er een heel verhaal over schrijven. Maar wat als ik niet vanuit mijn gepijnigde ik zou reageren, maar vanuit 'the land of my soul'? Op zondag is er familiedag. In de buurt ervan is een spiksplinternieuw labyrint, zo heb ik op internet gelezen. Ik zet koers naar de Borkeldweg 17 in Markelo. Het bord aan de weg is helder, alleen..... er ...

Gisterenavond   kwamen  vrijwilligers en voorgangers van de werkgroep vesper voor mensen met een verstandelijke beperking bij elkaar. Zo'n avond bestaat uit ontmoeting, een maaltijd, en een vesperviering voor onszelf. Dit jaar zullen we vertellen over 'kinderen in de bijbel'.  Het begon met dit verhaal en deze overweging  Lezing Johannes 6,1-15. Daarna begaf Jezus zich naar de overkant van het meer van Galilea , bij Tiberias. Een grote menigte volgde Hem, omdat zij de tekenen zagen die Hij aan de zieken deed.   Jezus ging de berg op en zette zich daar met zijn leerlingen neer.   Het was kort voor Pasen, het feest van de Joden.   Toen Jezus zijn ogen opsloeg en zag dat er een grote menigte naar Hem toekwam, vroeg Hij aan Filippus: “Hoe moeten wij brood kopen om deze mensen te laten eten?”   – Dit zeide Hij om hem op de proef te stellen, want zelf wist Hij wel wat Hij ging doen. –   Filippus antwoordde Hem:...

Het kruis Kerk-rondleiding met groep 4. Ik aarzel of ik de kruisweg van begin tot einde zal laten zien. De beelden in de kerk zijn best expliciet. Er is bloed te zien, bijvoorbeeld. Ik doe het toch. De kinderen kijken immers jeugdjournaal. Ze spelen games op hun computer. En ik ben er toch bij? De kinderen zijn nieuwsgierig. Ze stellen vragen. Of je van spijkers in je handen dood kan gaan. En hoeveel pijn dat doet. Ze zijn onder de indruk van het kruis en beslissen samen dat Goede Vrijdag dan nooit meer Goede vrijdag mag heten, maar voortaan zwarte vrijdag is.  Aan het einde van de dag krijg ik een telefoontje van een ouder. Wat of mij bezielt om zulke beelden te laten zien. Mijn weerwoord geldt niet:  'computerspelletjes zijn niet echt en het jeugdjournaal gaat over dingen ver weg.' En nee..... het hoeft nooit expliciet benoemd te worden. Ook niet straks bij het vormsel. Het kruis. Soms even licht de verschrikkelijke werkelijkheid ervan weer op. Het gaat in eerste inst...

Het labyrint van Arnhem ligt aan de Amsterdamsestraatweg. Ik ken de weg. Die gaat achter het station langs omhoog, langs Het Dorp en langs de afslag naar Papendal. Maar aan die straat kan ik mijn auto niet kwijt. Ik moet ervoor de wijk in. Aan de Veluwsestraat vind ik een parkeerplaats bij de bejaardenwoninkjes. Dan stap ik tussen nummer 62 en 64 op een trap omhoog. Ik kom terecht in een  parkje, met bomen en bankjes en een groot grasveld daar tussen. Recht tegenover me is  de ingang van het labyrint. Je kunt het niet missen... Op een bankje zit een meneer een beetje voor zich uit te kijken. Zijn hond graaft en snuffelt wat om hem heen. Hij lijkt hem niet eens echt in de gaten te hebben. Ik sta bij de ingang en laat de grootte, de bloeiende planten, de overvloedige aanwezigheid van allerlei vlinders en insecten op me in werken. Waarom ben ik hier?  Ik herinner me de vraag: 'hoe kan ik van dit vijftigste levensjaar,  dat vorige week begon,  iets bijzonde...

Vaak bu'j te bang! Ik ben (nog) nooit op de Zwarte Cross geweest. Wel heb ik met talloze andere bezoekers in de file gestaan op weg ernaar toe. Of hoorde ik in de tuin van mijn ouders de muziek. Ik zag het festival van de buitenkant toen het nog klein was. Ik ben onder de indruk van hoe het groot is geworden. 'Vaak bu'j te bang' is het thema van dit jaar. Het klinkt uitdagend: 'kom, toon eens wat lef!' Maar het heeft zeker ook een toon die zegt: 'maak je toch geen zorgen!' Deze woorden hadden ook boven mijn bijna afgerond werkjaar kunnen staan. Ik deed een vitaliteitsonderzoek waarin we peilden hoe onze geloofsgemeenschappen ervoor staan en welke energie ze hebben hun toekomst zelf ter hand te nemen. Onbekend terrein. Onbekende methodes. Aarzelend begin. Na een jaar kan ik zeggen: 'vaak bu'j te bang!' Ik besloot een boek te gaan maken van mijn Facebookteksten. Een paar maanden geleden stapte ik de wereld in van redigeren, beeldrechten...

De kat aaien Wat doet een moe mens goed? Leo Nolens dicht:    Als wij, de grote mensen, moe zijn van het praten met elkaar, Als wij moe zijn van het slapen met elkaar, het wandelen en handel drijven met elkaar, het tafelen en oorlog voeren met elkaar, als wij zo moe zijn van elkaar, van het elkaren van elkaar, dan zetten wij de kat op onze schouder, gaan de tuin in en zoeken de kinderstemmen achter de hoge hagen en in de boomhut. En zwijgend leggen wij onze vermoeidheid in het gras, en de jaren die zwaar en donker sliepen in de zoom van onze jas ontbloten zich daarboven Als wij, de grote mensen, moe zijn van het praten, van het praten, van het praten met elkaar gaan wij de tuin in en verzwijgen ons in de kat, in het gras, in het kind Wie moe is, loopt even weg van al het gedoe, de tuin in, wordt stil, aait de kat, ligt in het gras, vindt de eenvoud van het kind in zich weer terug. Het ligt zo voor de hand, als je het ...

Watertijd ‘Dit is dan het huiswerk voor de zomer', zei de trainer, ‘maar     denk erom: vakantietijd is watertijd. Tijd om met je voeten in een beekje te zitten of de zon in de zee te zien zakken. Dan doe je hier dus helemaal niets aan. Geen studieboek. Niet inloggen op de site van de opleiding. Begrepen?'     We werden best vrolijk van die opdracht. Maar we dachten er ook het onze van. Misschien konden we toch wat inhalen of een ietsiepietsie vooruit werken in die weken zonder al te volle agenda’s? Waarom zou watertijd zo belangrijk zijn?   Het antwoord vond ik in een verhaal. Het vertelt dat mensen eens bij een klooster aanbellen. Ze mogen een dagje meeleven. Ze eten samen met de monniken. Ze gaan met hen aan het werk. En ze bidden samen . Ze vinden het maar vreemd dat deze mannen in zo'n verlaten oord bij elkaar zitten en vragen naar het nut ervan. De monnik legt hun een wedervraag voor: 'wat kun je niet zien in bewegend water en is wel zichtbaar in st...