een nieuw begin?

Ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat mijn leven er de laatste jaren zag als deze storm op zee: vol gevaar. Het was bijna constant alle hens aan dek. Overleven was (en is voor een deel nog) mijn stand.

De meesten van jullie zullen weten waarover ik concreet praat: een zwaar auto-ongeluk met een lange revalidatie en blijvende schade, de dood van mijn beide ouders en het afscheid van het ouderlijk huis, een zware ziekte met 1,5 jaar behandeling, verlies van mijn baan én ontzegging van de toegang tot een eventueel nieuwe baan in dezelfde kerkelijke setting, fors inkomstenverlies doordat ik verzeild ben geraakt in de WIA, al is de afkeuring nog een voorlopig besluit. Allemaal tegelijk en door elkaar heen.

Op dit moment stormt het niet meer zo hard als op de afbeelding. Ik kom een beetje boven water. Ik kijk om me heen en vraag me af: waar ben ik? Wat heb ik nog over? Bij wie hoor ik eigenlijk (ook spiritueel/gelovig)? Hoe kan ik een nieuw begin maken, en hoe zou dat er dan uit kunnen zien? Waar en hoe vind ik weer richting en houvast?

Om een antwoord te kunnen vinden, vraag ik jullie om raad. Wie weet is er iemand onder jullie die uit eigen wijsheid hierover iets met me zou kunnen en willen delen. Of misschien zou je me naar iemand willen verwijzen. Misschien heb je net een film gezien of een boek gelezen of een podcast beluisterd die je me zou willen aanbevelen. Misschien ken je een oefening die helpend zou kunnen zijn.

Ik vind het belangrijk te zeggen dat ik geen hulpverlening zoek. Daarin ben ik voorzien. Ik zoek meer input, inspiratie, troost, hoop, verbondenheid (want ik ben natuurlijk niet de enige met zo’n verhaal).

Mocht je willen reageren, dan kan dat hieronder, via messenger of via de what’s app of email (mocht je deze laatste al van me hebben).

Ik maak een dankbare buiging voor jullie aandacht.