een boekje lezen: nóg een keer!

Boekje uit

Herinner je je het gevoel nog

dat je voorgelezen werd als kind?
Dan weet je vast ook nog wel

hoe jammer het soms was dat het boekje uit was,

het verhaal verteld

en dus: tijd om weer andere dingen te gaan doen.

'Nog een keer', riep je.
En dat deed je soms zo vaak,

dat je het verhaal zelf al uit je hoofd kende.

En toch ging er niets boven de betovering van dit boek.

Bijbel uit

Vandaag ronden we een kerkelijk jaar af.

De verhalen over Jezus zijn verteld.

We hebben ons Zijn geboorte herinnerd,

Zijn doop, Zijn verblijf in de woestijn,

de roeping van Zijn leerlingen,

de wonderverhalen, de genezingsverhalen,

de laatste dagen van Zijn aardse leven,

Zijn dood aan het Kruis,

Zijn begrafenis,
Zijn verrijzenis en hemelvaart.
En de uitzending van Zijn leerlingen, de wereld in,

om Zijn boodschappen steeds weer handen en voeten te geven.

Het verhaal is verteld. Het boek is uit.
Hopelijk roept iets in ons:

'nog een keer'.
We willen niet (weer) gaan slapen.

We willen wakker blijven, geraakt worden, 

attent blijven op de diepste waarheid van het leven,

en een bijdrage leveren die van betekenis is.
Kom: vertel het nog een keer,

hoe dat kan, hoe dat ík dat kan be-leven.

Hetzelfde, maar in andere woorden. 

Het wonder is: dat gaat gebeuren. 

Dat gebeurt elk jaar weer.

Op de zondag vóór de advent begint lezen we één boek uit,

om daarna meteen te beginnen aan een nieuw boek,

die dezelfde dingen over Jezus nog eens vertelt,

maar soms net uit een andere hoek.

We zijn allemaal andere mensen.
Soms word je opnieuw en misschien zelfs voor het eerst betoverd

door de woorden van een andere verteller.

Tijd als lijn of als cirkel 

De tijd is een lijn van de ene dag naar de andere,

van het ene jaar naar het andere, 

van geboorte naar dood.

Daarin past het verhaal van Jezus óók. 

Hij werd geboren, leefde, ging dood, verrees en leeft in de hemel.

In dit tijdsgevoel past een doel, iets nastrevenswaardigs,

We doen er aan vooruitzichten en terugblikken.

Kerstmis is hier de herinnering aan Jezus' geboorte

die steeds verder van ons af komt te staan.

En dus minder van belang lijkt te worden.

Er was eens een kleuter

die net voor de kinderkerstviering ontdekte

dat Jezus in de kribbe dezelfde was als Jezus aan het kruis.

Ja, als Hij toch dood ging,

wat zaten we hier dan te doen?
Een grote huilbui volgde.

En het gezin verliet nog voor het begin de kerk.

Maar de tijd is ook een cirkel.
Dezelfde dingen herhalen zich.
De seizoenen komen en gaan,

De feesten spelen zich steeds opnieuw af.

Er zijn eb en vloed, zaaien en oogsten, bouwen en afbreken.
Alles heeft zijn tijd en zijn ritme.

Het wordt Kerstmis en dan Pasen en weer Kerstmis en weer Pasen. 
De cirkeltijd schenkt verwondering en magie 

aan wie aandacht geeft en echt kijkt en luistert.

Wat als ik nu eens met alle aandacht kijk naar het Kind in de kribbe,

wat zie ik dan?
Wat zou er met mij gebeuren als ik vandaag op kraamvisite in de stal mocht?
Wat is mij wordt daarbij vandaag geraakt?
Wat heeft dit Kind me hierin te leren over het 'echte' leven?

Dat is een hele oefening.

Niemand kan dat in één keer.

Daarom doen we het steeds weer.

Zo lang we ons laten betoveren, heeft liefde een kans.
En daar ging het toch om?