Twijfelkont

 

Het evangelie van dit weekend:

 

Wat denkt ge van het volgende? Een man had twee zonen. Hij ging naar de eerste toe en zei: Mijn zoon, ga vandaag werken in mijn wijngaard.  29Goed vader, antwoordde deze, maar hij deed het niet.  30Toen ging hij naar de tweede en zei hetzelfde. Deze antwoordde: Neen, ik wil niet; maar later kreeg hij spijt en ging toch.  31Wie van de twee heeft nu de wil van zijn vader gedaan?” Ze zeiden: “De laatste.” Toen zei Jezus hun: “Voorwaar, Ik zeg u: de tollenaars en de ontuchtige vrouwen gaan eerder dan gij het Rijk Gods binnen.  32Johannes kwam tot u en beoefende de gerechtigheid; toch hebt gij hem geen geloof geschonken, terwijl de tollenaars en de ontuchtige vrouwen hem wel geloof schonken. Maar zelfs, nadat ge dit had gezien, zijt ge toch niet tot inkeer gekomen en hebt ge hem geen geloof geschonken. 

Gelukkig maar twee  

Gelukkig had de vader maar twee zonen, denk ik spontaan.

Want had hij het ook nog aan de volgende kinderen gevraagd,

dan waren de antwoorden misschien als volgt geweest:

misschien....

ff kijken in de agenda...

alleen als ik....

mijn vrienden zeggen dat die wijngaard....

ik doe al genoeg voor je  

ik heb er ff helemaal geen zin in.

Hoe laat? Hoe lang duurt het? Ik moet nl ook nog... 

Ik kan niet. Zou wel willen, maar ik ben sporten. Dat wist je toch?

Of, als ze in Twente wonen: joa, joa....

Het is zelden zo helder als in dit verhaaltje:

ja zeggen en nee doen, zien we volop om ons heen.

Nee zeggen en ja doen, gebeurt wel, maar wordt zelden opgemerk

Wijngaard.

Nu gaat het hier niet over vragen als

'ff de was ophangen voor me' 

of 'ff naar de winkel gaan voor me.'

Het gaat hier over de wijngaard. 

Die staat voor Gods koninkrijk.
De vader is God.

De zonen zijn wij (sorry dames voor deze vergelijking).

De vraag aan ons is dus: 

'wil je mee doen aan het Koninkrijk van God?
Wil je jouw aandeel leveren aan de vrede, de gerechtigheid, de solidariteit, de verwondering, de dankbaarheid in deze wereld?
Wil je jouw deel doen aan het herstel van de schade in de schepping?

Nee, niet in verzet komen.

Niet de vlag omdraaien,

Niet geweld toepassen voor je gelijk, hoe boos je ook bent.
De vraag is voor jou en voor mij alleen.

Wat wil jij voor jou zelf?

We kijken niet om ons heen voor een antwoord, maar in ons hart.

Twijfelkonten.

De eerste overeenkomst tussen de twee zonen is dat ze allebei twijfelkonten zijn.

Allebei maken ze hun woorden niet waar.

Het goede nieuws: dát maakt de vader niet boos.
Zo zijn mensen nu eenmaal.

De tweede overeenkomst is: ze worden allebei afgerekend op hun daden. 

De vader maakt zich bozer over ja zeggen en niets doen.

In tweede instantie (of de 101e instantie) aan het werk gaan, 

is minder erg.

Daarom gaan de tollenaars en zondaars voor.

Zij doen het werk in tweede instantie toch.

Respect, want zo eenvoudig is het niet op te staan en de mouwen op te stropen.

Het is veel makkelijker druk en afgeleid te blijven.

Ja 

Wat zou een ja zijn, naast een antwoord op de boven gestelde vragen?

Ik moet denken aan het ja van Maria.
Zij werd gevraagd de moeder van Jezus te worden.
Ze zei niet zomaar ja.
Ze was bang.
Ze stelde kritische vragen.

Ze overwoog het in haar hart.
En gaf toen haar vertrouwen en zei ja.

Het is een daad van hoop, die leven mogelijk maakt. 
Zo mogen we dat ook doen als we in ons hart een antwoord zoeken op de vraag ons deel te doen in de opbouw van het Koninkrijk.

Het is geen zoet ja.

Het is geen hardnekkig nee.

Maar misschien af en toe een inzicht, een haalbare vraag, een 'gewoon' menselijk gebaar van medeleven met een ander.

Soms even de kans voorbij ons eigen belang te kijken én dat te doen.

Twijfel niet langer:

met al onze kleine 'ja's' kunnen we 

in eerste of in tweede instantie een dorpstuin aanleggen, 

een wijngaard misschien wel.