het derde dat je leert als je ziek bent: vragen.

 

Vragen 

Zo was het vaak in deze 2 jaar:
Ziek.

Misselijk.

Stijfheid. 

Niet in staat te tillen. 

500 gram maximum stond er, 

en ik had al een drain die vocht afvoerde in een fles die ik moest mee nemen.

Auto rijden gaat niet.

Geen boodschappen kunnen doen.

Geen boodschappen kunnen opruimen.

Niet de puf om te koken,

Geen kilometer kunnen lopen.

Weg is het gewone leven.

Verbannen naar het rijk van de zieken.

Weg uit je baan.

Weg uit het bisdom.
Komt ik ooit terug?
Wie wil me nog? En al helemaal zo? 

Ik kon de shock amper verteren.

Ik vertelde het mijn omgeving

Ook zij schrokken van zoveel pech.

'Als ik wat voor je doen kan, laat je het dan weten? '

Liefde, vriendschap en mijn onhandigheid

Ik voelde de liefde, de vriendschap.

Ik voelde ook mijn onhandigheid: 

wat heb ik eigenlijk nodig?

Ik kon die vraag niet eens beantwoorden.

Ik voelde ook schaamte: ik wil niet tot last zijn, maar ik ben het wel.

Maar ik weet ook niet waar ik ben en hoe ik het moet doen.

Het was zo alleen....

Hier begint het mee 
Totdat iemand zei: 'je moet zelf vragen.

Daar begint het mee.
Wáár heb je hun hulp bij nodig?

Zij kunnen het niet raden.
En ze willen ook niet ongevraagd wat doen.'

Een ingeving zei me dat ik al die mensen kon bundelen tot een app groep.
En daar mijn vragen in kon stellen.

Ook de anderen konden dan zien of de vraag al beantwoord was.

Het advies werkte.

Er gingen mensen mee naar het ziekenhuis.

Er waren er die me met de auto ergens af wilden zetten,

er werden boodschappen gedaan

er werd gekookt, (tot op de dag van vandaag nog, zelfs).

Het was zo'n verlichting!

De lange duur en de laatste vraag tot nu toe

Maar soms werd de lange duur een belangrijke factor in wat kon.

Andere levens gaan ook door met fijne dingen en met moeilijke dingen die alle aandacht vragen.

Terecht!

Mijn app groep was al een tijd stil.

Het gaat beter met me.

Ik kan nog lang niet alles zelf.

Maar de hulp komt. Als ik het maar vraag.

De laatste grote vraag stelde ik een maand geleden.

Ik trok mijn laatste tablettenronde niet meer,

maar wilde hem toch afmaken.

 'Wat heb je nodig?' vroeg dezelfde persoon.

o ja: alles begint met vragen.

en ik stelde de vraag: 'willen jullie met mij aftellen?
Kan heel eenvoudig: zouden jullie me elke dag een appje kunnen sturen 

met het aantal dagen die ik nog te gaan heb met deze kuur?'

Ik dacht: ik ben toch volwassen. Waarom dit kinderlijke gebaar?
Ik dacht: ze vertrouwen erop dat het goed gaat. Kom ik met dit verhaal...

Ik dacht: wat als niemand erop reageert...

Ik dacht: of als er maar 1 reageert...

En toen drukte ik toch op de knop.
En ze reageerden. Allemaal.

10,9.8,7,6,5.....

Het getal stond er elke dag, 10, 15, 20 keer,

steeds vaker geïllustreerd met emoticons en foto's uit de omgeving.

Ik kreeg zelfs 10 opgeblazen ballonnen aan een koordje..

Elke dag prikte ik er eentje door. 

Die zaterdagmorgen, dag 0, pillendoos leeg,

wist ik onder het eten van een taartje dat dit de les was:

alles begint met mijn vraag.

Steeds weer op hoop van zegen.