ik heb niet kunnen slapen vannacht

 Ik heb niet goed kunnen slapen vannacht.

Heftig

Dat komt door de heftigheid van wat ik gisterenavond op televisie zag:

vijftigduizend, meestal jonge Marokkanen maakten de oversteek naar het kleine stukje Spanje in Afrika.
Ze overspoelden de stranden.
Ze sloegen overwinningskreten.

Sommigen verdronken.
Een baby werd naar mijn weten levend uit het water gevist.
Wat heb ik nu gezien? vroeg ik me af.

Is het echt zo erg in Marokko?

Is het een rechterlijke uitspraak over de asielprocedures?
Is het Tik-Tok gekte?
Is het het idee dat in Europa alles voor je geregeld wordt ,

zodat je zelf alleen maar hoeft te ontvangen?

Het was hoe dan ook chaotisch.
Overrompelend.

Onhanteerbaar voor autoriteit.

Met duizenden tegelijk

Het deed me denken aan een rondleiding op een boerderij die een nieuwe aanpak formuleert.
De rondleidster zei: 'als de overheid de transitie niet goed regelt 

en we ook geen eigen initiatief nemen op dit gebied, 

staan de vluchtelingen op een dag met duizenden tegelijk voor onze deur. 

Maar niemand lijkt nog de urgentie te voelen 

dat we een nieuwe manier van leven moeten uitvinden om samen op deze aarde te kunnen leven.

Waren deze jonge mensen het begin van die duizenden?

Ik weet het niet.

Maar ik zag wanhoop.

Ik zag dromen

Ik zag de wens naar een goed leven.

Ik wilde ze helpen.

Perspectief bieden.

Vragen stellen: wat heb je zelf gedaan om perspectief te vinden? 

Wat als je droom van Europa niet bestaat en dus ook niet uit zal komen?
Heb je je ouders verteld dat je vandaag....

Maar ik heb er helemaal geen mogelijkheden voor. 

Grote menigte, wat kan ik dan nog?

Zo'n grote menigte (5000) had Jezus ook voor zijn neus in het evangelie van vandaag

5000x al die mensen met hun verhalen, hun wanhoop, hun dromen...

Als ik erbij was geweest, zou ik een van de leerlingen zijn geweest,

die zei: 'we hebben niet genoeg eten en drinken om deze mensen te voeden.'

Dat was ook zo in het nieuws van gisteren:

de meeste mensen gingen terug vanwege gebrek aan eten en drinken.

Hoe zou het ook kunnen bij zo'n overvloed aan mensen?
Hoe had de tafel klaar kunnen staan, als 'de overkant'  dat al had gewild? 

Nee, zij zeiden iets heel begrijpelijks: 'stuur ze weg. Laat ze zelf voor hun eten en drinken zorgen.'

Orde in de chaos

Toch is Jezus vastbesloten.

Hij brengt allereerst orde in de chaos.

Hij vraagt de mensen te gaan zitten. 

Dat is al iets anders dan je opdringen.

Zitten geeft rust, overzicht.
Zitten maakt een gesprek mogelijk.

Zittend kunnen er relaties ontstaan tussen mensen.
Vredesakkoorden worden bij mijn weten nooit staande gesloten.

Klein gebaar 

Dan geven de leerlingen hun dagrantsoen af: vijf broden en twee vissen.

Ik ben er bijna van overtuigd dat niemand gedacht heeft: dit loopt goed af.

Zoals ik ook denk dat de Spaanse supermarkt dacht: 'honderd liter water heb ik nog wel op voorraad, maar je, wat begin je ermee?' En het toen voor zichzelf hield

Maar Jezus brengt deze kleine gave bij God

en God maakt er overvloed van.

Het zegt dat een klein gebaar iets buitengewoons kan doen.

Wat als de Spaanse supermarkt toch de voorraad had afgestaan?
Wie was er door geïnspireerd geraakt en had het zijne of het hare ook gedeeld?
Dat zegt niets over of je deze actie gerechtvaardigd vond.
Dat is, omdat je achter deze zwemmers MENSEN ziet.

En zo is het ook in ons eigen leven.
Welk klein gebaar van een ander heeft ons in onze nood gered?
Welk klein gebaar van ons, heeft iets ongelooflijks voor iemand anders betekend?

Dat is toch wonderbaarlijk. Of niet?
Iets waar mensen soms alleen maar van kunnen dromen.