Even in de drukte tot rust komen








Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

labyrint 10 (van de 12): Maria labyrint in Wernhout (NB)

Afbeelding
Maria labyrint in Wernhout Toen ik 49 werd, moedigde een aantal vrienden me aan iets bijzonders te doen in dit 50e levensjaar.Ik besloot elke maand een labyrint te lopen. Een labyrint is anders dan een doolhof. In een doolhof kan je jezelf vastlopen. Je moet telkens weer keuzes maken. Een labyrint is een weg naar het midden. Er is geen links of rechts, alleen maar een weg die je stap voor stap moet afleggen. Naar de kern toe. En vanuit de kern weer naar buiten. Deze keer het labyrintop het terrein van Samaya in Werkhoven. Over de grens? De maand mei is zomaar voorbij gegaan. Geen labyrint gezien.  Vakantie. Auto stuk. Te warm. Maar nu, in juni, pak ik de draad weer op. Op deze prachtige ochtend vertrek ik naar het Maria labyrint in Wernhout. De tomtom stuurt me over Hazeldonk, België in. Ik schrik er even van.  Heb ik het goede Wernhout ingetypt? Maar een paar kilometer verder, zijn de Nederlandse, blauwe borden weer in zicht. Zundert staat er op....
Meer lezen

trage vragen

Afbeelding
Trage vragen Ze had om een gesprek gevraagd. En nog voordat ik de koffie had ingeschonken, begon ze te huilen. De diagnose viel tegen:  een chronische ziekte die het dagelijks leven definitief zou veranderen. 'Waarom?' snikte ze, om meteen daarna te zeggen:  'daar heeft niemand een antwoord op. Ik weet het. Ik weet het.  Maar toch....!' Vragen zijn er talloze. Sommige zijn te antwoorden met een simpel 'ja' of 'nee'. Andere hebben een langer gesprek nodig voordat ze een antwoord hebben. En er zijn ook vragen die geen enkel 'goed' antwoord lijken te hebben. Toch gaan ze vaak heel lang met je mee, soms zelfs tientallen jaren. Daarom noem ik ze trage vragen.  Een paar voorbeelden:  'Doe ik wat ik moet doen?' ‘Ben ik mezelf in deze relatie?' ‘Hoe kan ik leven met dit verdriet?’ ‘Hoe geef ik mezelf of een ander een nieuwe kans?’ ‘Waar ben ik thuis?' ‘Waar zijn mijn grenzen?' Omdat ze zo traag zijn, z...
Meer lezen

Wie wil mij nu? (kerstgedachte)

Afbeelding
  Wie wil mij nu?   ‘Ik dacht: wie wil mij nu, een meisje met sondevoeding 22 uur per dag, met 2 pompen in de tas en slangen in haar lijf, dag en nacht, met veel littekens op haar buik, een meisje dat je op een date niet naar een restaurant kan meenemen, met wie je nooit een drankje kan doen, of een nacht kan doorhalen?’   Deze woorden komen uit het boek Never lose hope , van Emma Kok , de jonge zangeres die doorbrak bij André Rieu , en nu zelf in het concertgebouw optreedt. Ze werden voorgelezen in een televisieprogramma, in haar aanwezigheid.       De volwassen aanwezigen glimlachten bij deze woorden. Hun ogen zeiden: ‘meisje toch, wat maak je het jezelf moeilijk. Met al je talent en levenslust is dit verdriet toch niet nodig?’ ‘Voor mij is het echte geluk niet weggelegd’. Maar deze gedachten zullen ook ons, volwassenen, niet vreemd zijn. Ook in onze hoofden klinkt af en toe: ‘Wie wil mij nu?’ ‘Met mij is iets fout.’ ...
Meer lezen