Het eerste dat je leert als je ziek bent

Het eerste dat je leert als je ziek bent, is tellen.

90% van de patiënten kom hier uit
16 infusen.

Bij de eerste 12 één week herstel.

Bij de laatste 4 twee weken herstel.

Dan 6 weken rust.
Dan opereren.

Met weken tot 2 maanden herstel

vervolgens 3 weken bestraling, 5 dagen per week

Dan nog 6 weken rust

en dan graag nog 8 kuren van drie weken.
We hopen dat u het trekt.

En o ja, bij goed verloop zijn we 1,5 jaar verder,

anders nog iets langer.

Want ja, 

het bloed moet ook goed zijn.

In die 1,5 jaar (of iets langer dus),

nemen wij een keer of dertig bloed af. 

We meten hoe hoog uw hb is, uw witte bloedcellen.
Ik weet niet of u alles kunt onthouden,

maar de absolute grens voor de granulocieten is 1

U zit er met 1,2 net boven.

Maar houdt u er rekening mee dat er voor de volgende keer 

misschien een weekje extra nodig is.

'Dan zie ik u over drie weken'. 

Maar de planner maakt er zeven weken van.

en dus toch maar even bellen.

Het wordt hersteld.

21 dagen later maakt ze dezelfde fout.

'Wat the fuck, weer bellen!'

De verpleegkundig specialist laat me het zien:

de order is 'over drie weken, 21 dagen dus.'

De planner leest niet, concludeer ik maar.

Maar misschien heeft ze goede bedoelingen,

en wil ze bij dezelfde indelen,

die net 3 weken op vakantie is geweest

en dus met een opeenstapeling aan consulten opgescheept zit.

Ik heb 1 hoofbehandelaar.

Die heb ik verder na de diagnose niet meer gezien.

Ik heb in plaats van 1 nu bijna de hele rij medewerkers in mijn systeem staan.

Het zijn er meer dan 20.

De meeste heb ik 1x gezien.
Een enkele wat vaker.

Ik hoop maar dat die overdrachten lukken.

Ik moest pillen halen.

14x10 pillen voor 14 dagen.

Pillen van 500 mg. Best grote dus.
Maar het lukte 4 kuren die te slikken
Tot de dag dat de apotheker maar op het scherm bleef staren.

Of er 'boven' iets over de pillen gezegd was.

Nee, de toon was optimistisch, de getallen van het bloed waren oké en dus klonk:

'ga ze maar halen.'

De apotheker was er boos over.

Nu moest zij zeggen dat de pillen in 500mg niet meer leverbaar waren.
Ze hadden alleen 150mg in huis.

Ik wachtte nog een paar dagen,

Ik lichtte de verpleegkundig specialist in,

maar uiteindelijk zat er niets anders op

dan 448 pillen in 14 dagen te slikken.

32 per dag dus. In 2x.

Om de pijn te verzachten mocht ik van de apotheker nu wél prakken en ze in de yoghurt verstoppen.

Ik heb het niet gedaan.

Ik heb me geoefend in meerdere pillen tegelijk slikken

Ik kwam tot 3.

Bij 4 bleef er telkens eentje in mijn keel steken.

Ik betaalde per koffie €3,80

en afhankelijk van wachttijden zo rond de €10,50 per keer aan parkeergeld.

En dat zo'n 30 keer.

Soms 3 keer per week,

want, zoals gezegd, de planners hebben niet altijd overzicht of de wil.

Nog meer getallen:

ik kan weer 7 minuten wandelen zonder klachten.

Ik ben al 10 keer op oncosport geweest,

Ik ben mijn baan na 30 jaar kwijt.

Ik mag van het bisdom ook niet meer terug naar een soortgelijke functie.

Ik heb geen idee waarom.

Het stond gewoon in het toegezonden briefje.

Ik meet of ik vandaag naar de Ah én naar de kapper kan.

Ik moet mijn vermoeidheid een cijfer geven, maar ik heb geen idee meer hoe het voelde

toen ik niet vermoeid was.

Dat is meer dan 3 jaar geleden.

Ondertussen ploeter ik mezelf door de dagen heen.

Ik probeer te zeggen: ga 50 bladzijden lezen vandaag,

bel 1 iemand op.

Brei 10 toeren.

Kook zelf.

Loop een kwartiertje met de kat buiten de poort.

Probeer je inspiratie (die er tot mijn verbazing ook nog is) te delen.

En ik zeg wel honderd keer op een dag: denk niet na. Denk niet na,
Vandaag is vandaag. Meer is er niet.

Morgen is er niet.
Gisteren is al voorbij.

'Maar toch: hoe meer ik van die getallen haal, hoe groter het gevoel:

ik doe nog mee. Er zijn nog mensen blij met me.

Ook in deze versie.