Preek: meer waard dan een zwerm mussen

 

Kinderspelletje
De eerste zinnen uit het evangelie bleven de hele week in me hangen:

'Niets is bedekt of het zal onthuld worden,
Niets is verborgen of het zal bekend worden.'

Woorden van Jezus.

Ze deden me denken aan een kinderspelletje. Je hebt het vast gespeeld in je kindertijd.
Zet een stel kinderen in een rijtje of een kringetje.
Fluister als volwassene het eerste kind een zinnetje in
En laat hem die doorvertellen aan de volgende en die aan de volgende,
Net zo lang totdat alle kinderen het gehoord en doorverteld hebben.
Het laatste kind mag zeggen wat het heeft verstaan.
Daarna volgt de onthulling: wat was het originele zinnetje
En hoeveel is er ‘onderweg’ met die paar woorden gebeurd?
 

Als volwassene
Het vertelt misschien iets over ons leven als volwassene.
We proberen in onze relaties trouw te zijn aan onszelf, en aan onze principes.
Maar ook het tegendeel gebeurt:
We houden de waarheid stil.
We bedekken het kwaad met de mantel der liefde,
We praten goed,
We praten er om heen.
We geven onze eigen draai aan woorden die we ergens hebben opgepikt.
Waarom?
Soms om onszelf te redden.
Soms om een ondraaglijke situatie uit te kunnen houden.
Soms ook om een ander te bedriegen ten voordele van onszelf.
 

Wie kan je geloven?
Het gevolg: soms weet je niet meer wie of wat te geloven.
Iedereen roept maar wat, en het lijkt soms nergens op gebaseerd.
Maar: 'al is de leugen nog zo snel…..  de waarheid achterhaalt hem wel', zei mijn moeder altijd al.
En hier staat het ook: wat bedekt is, zal onthuld worden, 

wat in het verborgene gehouden wordt, zal worden onthuld.

Pijnlijke waarheid
De waarheid kan pijnlijk zijn.
Je ontdekt dat je van een andere vader bent dan je altijd hebt gedacht,
Je partner ging vreemd, iedereen wist het, maar ze zwegen,
Je bent onverwacht in de schulden geraakt en schaamt je ervoor
Je bent homo of queer maar de kerk waar je bij hoort, accepteert dat niet.

Je eerste impuls is te schuilen in het duister van boosheid, schaamte en verdriet
Maar om te kunnen leven, om jezelf trouw te zijn, moet je de waarheid benoemen.

Je mag erom huilen, er tegenover God over klagen. 

En hopelijk kan je haar tenslotte, zo goed als het gaat, omarmen.
 
Vorige week kwam ik bij toeval terecht in een kleine stoet mensen, 

die door de winkelstraat liep met folders en spandoeken 

die de vluchtelingen die naar het AZC komen, welkom heetten.
Het was mooi weer. De terrassen waren vol. 

Van de zijkant werd regelmatig geroepen: ‘neem ze dan zelf in huis.’

’Ze maken de wijk onveilig’  Of : 'hebben jullie geen dochters dan?’
Woorden, wat mij betreft uit het duister.

Die hoeven niet meteen afgewezen worden, dan gaan ze nog dieper het duister in. 

En maken ze de spanning nog groter.
De zoektocht naar de waarheid begint wat mij betreft met de vraag:
Wat geloof ik nu over mezelf en over de wereld als zulke dingen in mij opkomen?
Is dat waar? Hoe weet ik of het waar is?
En als de waarheid is: 'ik ben bang'. Of 'ik maak me zorgen'. Of 'ik ben ongelooflijk boos',
Dan is dat zo. En dan is het goed om in het licht uit te zoeken wat je ermee kunt doen.
 

Wees niet bang.
In het licht, ik zeg het niet voor niets.
Een ander kan je helpen terug keren naar de waarheid over jou:
Het evangelie zegt erbij: 

wees niet bang! Iedere haar op je hoofd is geteld. 

Gij zijt dus meer waard dan een zwerm mussen.

Je bent dus door God gekend en al lang aangenomen inclusief alles dat nu nog in het duister leeft.
God is ons werkelijk thuis. En daar is geen angst meer voor de waarheid.

Omdat niets of niemand je je Licht kan afnemen.