marion korenromp

Waarom heb je anderen nodig? Zij had nog één belangrijke vraag voordat ze katholiek ging worden: ‘Waarom heb ik eigenlijk andere mensen nodig voor mijn geloof?’  Zonder een antwoord op die vraag zou ze de stap niet wagen.  Ze werkte als leidinggevende in een team  dat over allerlei onderwerpen zich een mening moest vormen.   Ze constateerde moeheid in de gesprekken over het stikstofprobleem,   de lhbtiq+-ers,  de asielopvang en noem maar op. ‘Allemaal veel te veel’,  zei ze,  ‘en als mensen moe worden van meningen die nergens op gebaseerd  zijn, zeggen ze maar wat.’  Ze keek me aan en zei: ‘ze denken echt dat ze het allemaal zelf moeten uitvinden,  maar er zijn al mensen die erover hebben nagedacht.  Je mag echt op de schouders van je voorgangers gaan staan  en gebruik maken van wat zij al hebben uitgevonden en uitgetest.  Je moet je er alleen wel in verdiepen.’   Op de schouders van onze voorgang...

  De omgeving Boven op de berg waar Luttenberg zijn naam aan te danken heeft, liggen niet alleen een dagcamping en een manege, maar ook oude karrensporen en een trimbaan. Een wandelroute, voorzien van borden  die je vertellen wat je om je heen ziet, maakt het compleet.  We lopen door het bos, dat na het gewone onderhoud nog eens werd uitgedund door de voorjaarsstormen. De omgevallen bomen liggen nog overal. De hei is droog, maar de warmte heeft wel de eerste vlinders wakker gemaakt. Een roodborstje komt ons groeten op een halve meter afstand. Of was het een vergissing? Hij maakt zich wel heel erg snel uit de voeten. Mijn vader vertelt over dit bos. Het was vroeger zijn achtertuin. Hij zoekt nog 'het vijvertje' dat vroeger regelmatig droogviel en hij dan moest bijvullen. Hij voelt het gewicht van de volle jerrycans nog en het gedoe van een fiets tegen de berg op over mul zand. De triomf is groot, als het er nog blijkt te zijn, vlakbij het perceel dat vroeger 'de Stikken'...

                                                                 Dit is mijn aanbod. Ik geef 2x een workshop rondom 'vragen waar niemand een antwoord op weet'. Woensdag 15 juni, 19.30-21 uur in de Emmauskerk Nieuwegein en Zaterdag 18 juni, van 10-11.30 uur in de stiltetuin in Benschop (mits droog). Het is twee keer dezelfde workshop. Dus je mag kiezen welke datum je het beste uitkomt.  Die vragen waar niemand een antwoord op weet. Ik noem ze trage vragen. Vragen die in je leven opduiken en waar je niet zomaar een antwoord op hebt.  Voorbeelden zijn:   'Doe ik wat ik moet doen?'  ‘Ben ik mezelf in deze relatie?'  ‘Hoe kan ik leven met dit verdriet?’  ‘Hoe geef ik mezelf of een ander een nieuwe kans?’  'Waar ben ik thuis?'  'Wat zijn mijn grenzen?' Wat ...

  Trage vragen Het begin van de coronatijd was een tijd van bezinning. De sfeer van die eerste maanden was  'misschien kunnen we nú een paar kwesties oplossen die ons al zo lang bezig houden.' Want we waren toch veel te druk.  Hoe konden we meer rust vinden en houden? We hadden een klimaatprobleem.  Welke stappen konden we zetten naar een duurzame levensstijl? Hoe onderhoud je relaties als je elkaar amper fysiek kan zien? Gaandeweg de pandemie verdween die sfeer  en verlangden we vooral weer naar  'het oppakken van het normale.' Nog steeds vragen Toch kent ons hart nog altijd vragen die niet zomaar een antwoord krijgen. Trage vragen noem ik ze. Vragen die je bezighouden, misschien wel tientallen jaren lang. Vragen die soms ook weer zomaar verdwijnen, niet meer van belang zijn. Maar ook vragen die eigenlijk vragen om aandacht. Om liefdevolle aandacht.  Rainer Maria Rilke maakte er een gedicht over.   Ongestoorde ontwikkeling Men moet de dingen de e...

De nacht. Niet het fijnste deel van de dag. Zeker niet als slapen niet goed lukt door pijn of zorgen. De nacht. De tijd waarop we het kwetsbaarst zijn. Op onszelf aangewezen. Waar twijfels ons aanvliegen: Wat hebben we van dit leven gemaakt? Het is in de nacht dat de leerlingen van Jezus moeten zeggen dat hun geploeter nergens toe geleid heeft. Dat is frustrerend. Deprimerend. En ook die gevoelens worden gesymboliseerd in 'de nacht'. Verlangen Waar gaat het verlangen naar uit in de nacht? Naar een plek van hoop, naar echt voedsel voor de ziel, een tafel die voor je klaar staat, somebody who cares. Zulk soort dingen zullen het licht terugbrengen in je ogen. Want zelf heb je niet veel meer over om uit te delen aan de wereld: de  netten zijn leeg. Jezus' leerlingen  De leerlingen keren aan het eind van de nacht terug. Als ze uitstappen, staat Jezus er. Het is me nooit zo opgevallen, maar er staat echt: 'Toen het morgen begon te worden.' In Zijn aanwezigheid breekt het ...

Eerst zien, dan geloven. Eerst nadenken, eerst het bewijs zien, en dan pas je vertrouwen schenken.  Dat is niet alleen verstandig, je loopt tenminste niet in zeven sloten tegelijk, het beschermt je ook tegen pijn en ander ongeluk. Stel je voor dat we eerst zouden geloven en dan zouden zien! Dat zou naïef zijn, kinderlijk. Je zou al gauw bekend staan als iemand  die er makkelijk intrapt. Niemand wil zo zijn. Andersom En toch zijn er dingen  die beter gedijen bij 'eerst geloven en dan zien'. Stel je voor dat je de liefde telkens weer bewezen wilt zien. Het is de dood in de pot. Stel je voor dat je kinderen eerst maar moeten bewijzen dat ze goed voor zichzelf kunnen zorgen voordat jij er op zult vertrouwen. Het slaat ze lam. Het haalt elk plezier uit hun leven weg. Uiteindelijk komen we in relaties verder met  eerst geloven en dan zien. En God dan? Als je geloof ooit is beproefd, kies je automatisch voor 'eerst zien, dan geloven' Thomas. de enige van Jezus' leerlingen ...

Elk mens draagt een kruis. We zaten aan tafel. We hadden allemaal een kruis meegenomen. Er waren grote, houten kruizen die ooit boven een deur hingen, tere zilveren kruisjes aan kettingen van een eerste communie, kruisjes met de naam van een overledene. Kruizen van een rommelmarkt, kruizen van opa en oma. Kruizen, geschilderd door beroemde schilders. Kruizen gemaakt van een paar takjes onderweg. Alleen zo al werd duidelijk: elk mens draagt een kruis. Elk huisje heeft een kruisje. Het verhaal van het kruis. Ieder mocht ook zijn verhaal bij het meegebrachte kruis vertellen. We hoorden over de oorlog. over een feest met oma er nog bij (want een dag later...), We hoorden over pelgrimage en blessures waardoor het eindpunt niet kwam. Er waren verhalen over donkere nachten vol eenzaamheid en dat kijken naar dit kruis genoeg was. . En over die geliefde echtgenoot, al meer dan 10 jaar dood, maar zo pijnlijk nog gemist iedere dag. Er was zelfs medelijden met Jezus, dat Hij zo heeft moeten sterve...