marion korenromp

 Geluk moet geen obsessie worden Ineens zegt ze aan het kerstdiner: 'ik hoop wel dat ik volgend jaar die paar extra kilo's dan kwijt raak, hoor.' En ze vertelt dat ze gaat trainen voor een halve marathon. Samen met een vriendin. Dan kun je elkaar motiveren. Alles kan. Ook trainen voor een halve marathon. Maar... Er is ook 20 uur werk. Er zijn een paar kinderen met huiswerk, sporten, muziekles, vriendjes,... Er zijn vriendinnen-weekenden. Er zijn dagjes uit met echtgenoot, want 'echt, anders raak je elkaar gewoon kwijt'. Er zijn verplichtingen van haar werk, van zijn werk. Bijscholing buiten de werkuren. Zelf betalen. Of eigenlijk dubbel betalen. En dan zijn alle spontane momenten, ongelukkige-samenloop-van-omstandigheden, pech en rampen nog niet eens meegerekend. Wanneer moet dat extra sporten gaan gebeuren? De koning De koning zei in zijn kersttoespraak dat zoeken naar geluk geen obsessie moet worden. En dat tegenslag en imperfect...

Ze speelde de engel in het kerstspel. Omdat ze slecht ter been is, hadden we haar voor het begin al in de kerststal gezet. Zij was het die de verteller onderbrak en tegen de herbergier riep: 'ik heb een idee. Doe ze maar in de stal', waarna dat natuurlijk prompt gebeurde. Zij was het die de gloria uitstraalde tijdens 'het eer zij God in deze dagen...' Zij was het die de koning begroette met: 'Hé, Michael. Hé,  Ben jij er ook? Wat fijn. Ja... ga nu maar weer weg. …... Michael, ik zeg: ga naar huis!!' Maar toen was het verhaal afgelopen en moesten alle spelers weer terug naar hun plek in de kerk. Ze vertrok een beetje mopperend - 'ik zat net zo lekker'- maar bevroor bij het trapje van het altaar. Het leek te hoog. Het leek niet goed zichtbaar. Wat het ook was. Er kwamen twee dames uit de kerk helpen. Ze ondersteunden haar aan beide kanten. Er gebeurde niets, hoe vaak ze ook tegen zichzelf zei: 'je kan het. Je kán het'. De da...

Wat ik allemaal tegen mezelf zeg....   'We zijn met 13. Heb ik eigenlijk 13 gebaksschotels? En nu ik er een tweede tafel bij moet zetten, heb ik dan wel een goed tweede tafelkleed?' ' Wanneer kan ik deelnemers gaan werven voor die retraitedag van maart?' 'Oh!  A. is glutenvrij, toch?  Even appen!' Adventsretraite:  'Waar kijk ik naar uit, als ik uitkijk naar het feest van Christus' geboorte? eeh….   vrede... vervulling.... Gods liefde......' 'Oh!  B. vergeten een kerstkaart te schrijven.'  'eehh…. een gevoel deel uit te maken van een groter geheel.. onvoorwaardelijkheid… ' 'Het kruipluik is nog altijd niet gemaakt. Kan dat wel met de kleine? Het piept en kraakt al als de kat erover loopt! Waarom duurt het zo lang,  voordat het gerepareerd wordt? Ik moet nog een vergadering beleggen met die werkgroep. Dat lukt niet meer. Twee mensen antwoorden. Vier niet meer. Hoofd vol. Net als ik. Op mijn lijst...

Jaarwoord 2020  Jaarwoord 2020 Inschrijving open (tot 1 febr 2020) Aan het einde van het jaar kan je je weer goede voornemens maken. Maar de werkelijkheid zegt dat die meestal sneuvelen. Doe het daarom anders.   Kies één woord dat je een jaar lang kan begeleiden. Kies een woord dat zegt waarin je het komend jaar wilt groeien.   Wil je weten hoe? Geef je dan   hier op:     https://mailchi.mp/d2b6acf80198/jaarwoord-2020 Na aanmelding ontvang je drie mails die je helpen bij het kiezen van je jaarwoord.

Confronterend hoor!  Met een paar woorden kan je iemand wegzetten, vernederen, ongevaarlijk maken. Met een paar woorden kan je laten weten dat je het gepresteerde niets vindt en dat het ook nooit wat worden zal. Met maar een paar woorden creëer je wrok en haat tot in de volgende generatie. Niemand wil zo behandeld worden, Er is één manier waarop zo'n harde confrontatie wel mag. Daar waar de Liefde in geding is. Uit liefde voor de ander mag je hem confronteren met zijn daden. Uit liefde voor het leven mag je wantoestanden klip en klaar veroordelen. Uit liefde. Maar hoe herken je dat? Misschien wel in dit: dat je in je oordeel nog steeds een méns ziet, zoekend en tastend naar licht en geluk, naar een moment van bevrijding uit cirkels van woorden en tegen-woorden. En dat je weet dat jij op een willekeurig ander moment ook die gevangen mens kan zijn die je nu met je woord bevrijden wilt. Op deze tweede adventszondag is Johannes de Doper aan het woord. Hij...

Licht maken Van de week zat er een man in de bomen van de buren. Hij was een paar dagen druk met takken zagen en bomen omhakken.  Ze waren te groot geworden voor een achtertuin. Ze groeiden scheef en verkleurden. Ze moesten weg. Toch bleven zijn eerste woorden vooral hangen. Hij zei: 'ik kom het effe licht maken voor jullie'. Al na de eerste dag werd het niet alleen licht, maar klaarde het ook op in ons hoofd.  Het werd er licht en ruim van. En dat is best iets waard in die korte, donkere novemberdagen. Licht zijn Er was nog Iemand die - al was het niet in plat Utrechts- zei:  'Ik kom het licht maken voor jullie.' Hij deed zulke wonderlijke dingen en Hij zei zulke ontzagwekkende dingen, dat mensen wel aan hem moesten vragen wie Hij was. Op een keer, toen ze Hem dat vroegen, bleek dat Hij niet alleen licht had, maar zelf Licht was. Want Hij zei: 'Ik ben het licht'. Dat licht wekte mensen op uit hun slaap. Ze ontdekten de waarhe...

Van de week was het St. Maarten. Er kwamen  geen kinderen aan de deur. Het wordt hier niet gevierd. Alle tijd dus voor herinneringen. Want als kind vierde ik het wel.  We haalden een suikerbiet bij de boer aan de overkant. Ze lagen met duizenden op een grote hoop -net geoogst- achter op het erf.. Onder schooltijd holden we hem uit en probeerden de rand heel te houden  bij het snijden van ogen, mond, en neus. Er ging een echt kaarsje in. Die op een batterij bestonden nog niet.  Het was een mooi feest, St. Maarten.  Natuurlijk hadden we onze ergernissen: ouders van wie we alleen een mandarijn kregen of, nog frustrerender, ouders van wie we eerst ook nog het lange lied moesten zingen,   voordat we wat kregen! Maar aan het einde van de avond kwam je thuis, leegde je je tassen op de tafel en zag een hoeveelheid snoep die anders nooit in huis was. Nu, tientallen jaren later, begrijp ik dat St. Maarten ons eigenlijk helemaal nie...