marion korenromp

Mijn naam Ik doe mee aan een zeven dagen challenge . Niemand noemt het zo, hoor. Maar toch: ik doe zeven dagen, met honderden anderen, dezelfde dagopening. Meteen nadat de wekker is gegaan, of, in mijn geval, de kat me heeft wakker gemaakt, pak ik mijn  ipad. Ik start het geluidsfragment dat de avond ervoor naar me is gestuurd en ga beginnen. Ik voel mijn lichaam. Ik word wakker. Ik volg mijn adem. In, tel rust, uit, tel rust... Dan zeg ik mijn naam, mijn eigen voornaam, van binnen. Ik luister naar het noemen van mijn naam. En ben telkens verbaasd: ik word geroepen! Nog voordat anderen mijn pad kruisen (goed, op de kat na), nog voordat ik mijn mijn to-do lijstjes herinner en weer weet heb met wie ik deze dag ga praten en werken, is er mijn naam, What's in a name? Ik ben....  in mijn naam. Mijn wezen...  in mijn naam. Mijn bestemming..... in mijn naam. Liefde....  in mijn naam. Het maakt alles anders. De dag komt niet naar mij toe. I...

Vandaag moet ik weer aan Sara denken. Sara was een volwassen vrouw. Ik was een student. Ik ging mee als vrijwilliger op een vakantiereis van het Rode Kruis. Sara was daar gast. Iedereen was graag bij Sara. Maar ze kon niet praten. Ze kon niet zitten, ze kon zelf niet eten. Ze kon eigenlijk niets. Haar lichaam was helemaal spastisch. Haar karakter was vrolijk. Ze kon genieten. Ze kon laten weten als ze wat wilde. Je stelde een vraag. Zij knipperde 'ja' of 'nee' met haar ogen. Op een middag was er tijd over en dus peilden we bij bezoekers of er nog speciale wensen waren. Al vragend en knipperend kwamen we er achter dat Sara in het zwembad wilde. Dat organiseerden we voor haar. Ze kreeg een badpak aan. Zes mensen stonden aan de kant. en lieten haar voorzichtig het water in glijden. Daar stonden we weer met zes mensen klaar om haar op te vangen en in het water te laten drijven. Onder mijn handen voelde ik haar ontspannen. Een zucht. Een lach. De a...

heilige Ontmoeting Ik was te gast bij een werkgroep die zich het afgelopen werkjaar had gewijd aan de vitaliteit van hun geloofsgemeenschap. Het waren tien heel uiteenlopende mensen: kritische mensen en volgzame types, praters en doeners, pelgrims en thuisblijvers, beginners en mensen op leeftijd, bestuurders en lectoren. Wat zij samen in een jaar hebben gedeeld, hoe ze bij elkaar zijn gebleven, wat ze hebben ondernomen en hoe ze dat in alle variaties hebben beleefd, hoe ze hebben gewacht of juist hebben doorgepakt, het is een voorbeeld van kerk-zijn. Wat ze vonden, is:  ontmoeting.  Pardon: Ontmoeting. Met een hoofdletter dus. Ze willen de komende jaren gaan staan voor heilige Ontmoeting. Kan je voelen dat dat je brengt buiten de gewone gang van zaken? Dat woord moest de wijde wereld in. Ze deelden het met de grote geloofsgemeenschap waar ze bij horen. Daar hoorden ze:  'mooi, maar dat doen we toch al?' Ze huurden een kraam op de markt en vro...

Soms moet je goed luisteren om meer te horen dan je eigen ideeën. Dit overkwam mij: Bij ons huis waren aan het begin van de zomer nieuwe lampen nodig. De oude hingen al een tijdje met ducttape aan elkaar. De elektromonteur kwam. Althans: in eerste instantie kwam een hoger geplaatst persoon die bedacht welke lamp het moest zijn. Een monteur kwam het een paar dagen later ophangen. Het werden prachtige lampen. Maar ze hadden één nadeel:  ze waren te fel. Er kwam een einde aan de lange zomeravonden waarop je buiten een beetje kon schemeren met een kaarsje op je tuintafel. De zon ging wel onder. Maar dan ging plotseling het daglicht weer aan. De slaapkamers waren niet meer te verduisteren. Om 1 uur dacht ik dat het al 7 uur was. Om 6 uur viel ik in een vaste slaap omdat de lamp eindelijk uit ging. Om vervolgens om 7 uur chaotisch wakker te worden. Voor één nacht niet zo erg, maar er moesten er niet te veel van komen. We meldden ons opnieuw bij het elektrobe...

Een training in opmerkzaamheid en creativiteit. Hoe? We laten het eerst stil worden in onszelf. Daartoe doen we stilteoefeningen en kunstzinnige opdrachten. Verder putten we inspiratie uit een bijbelverhaal. En ook gaan we werken met het octaaf. Dat is een boeiende manier om de tijd (die altijd lijkt te vliegen en ongrijpbaar schijnt) tot je vriend te maken. Wat levert het je op? De training geeft je de tijd en de mogelijkheid om tot rust te komen. Je bent je er (meer) van bewust waar je op dit moment in het leven staat en wat je hart nodig heeft om verder te kunnen groeien. Je gaat naar huis met rust in je hoofd, beide benen op de grond en een hand vol parels. Praktische informatie: De training bestaat uit 3 vrijdagochtenden. De eerste twee staan gepland op: 14 en 21 september 2018, van 9.30 tot 12.30 uur. De terugkom-ochtend zal plaatsvinden in maart 2019. In de tussenliggende periode krijg je via de mail aanvullende opdrachten. Plaats: De Witte Hui...

Vakantietijd.   Ik deed wat ontspannen dingen: schilderen, fotograferen, haken. wandelen, rusten, bezinnen. Het hoefde allemaal tot niets te leiden. Er hoefde geen product uit te komen waar ik iets mee moest. Op de laatste donderdag van mijn vakantie deed ik een workshop creatief schrijven bij   Christine de vries .  We zaten in een prachtige remonstrantse (schuil)kerk in het centrum van Alkmaar. Poëzie was het uitgangspunt voor die ochtend. We lazen een gedicht en schreven erover. We schreven een tekst en maakten er een gedicht van. De laatste opdracht was een luisteropdracht.  Het was een lied van Stef Bos:  de taal van mijn hart . Daarna lazen we de tekst. En toen luidde de opdracht naar aanleiding hiervan een gedicht te maken. Je mocht zelf de vorm kiezen. Twintig minuten later las ik mijn tekst aan mijn buurvrouw Iris Depassé  (die ik verder niet kende) voor.  Ze was ontroerd. Maar er was geen gelegenheid om dat verder uit te wisselen. Na aflo...

Vijf  goede redenen om met ons te komen mediteren in het komend seizoen 1) Het werkt ontspannend . Elke meditatie begint met een ontspanningsoefening die je in het hier en nu brengt. Weldadig na een dag werken, in de file staan, mantelzorgen, kinderen begeleiden en noem maar op. De meeste deelnemers komen van huis. Maar er zijn er ook die rechtstreeks uit hun werk komen. Stropdas af, colbertje uit en uitademen  pfff........ 'Heerlijk', zeggen zij. 2) Veruit de  meeste deelnemers zijn tussen de 30-55 jaar.   Mediteren is dus niet voor 'oude mensen'.  Juist in het spitsuur van het leven heb je misschien behoefte aan stilte, aan een anker om rust te vinden. Je bent geen uitzondering!   Stel het niet uit tot 'later' als je het verlangen kent. Een oud deelneemster geeft aan dat ze juist in de tijd dat ze veel moest zorgen voor haar moeder, veel aan deze meditaties had.  En een andere oud-deelneemster, huiswerkbegeleider, vertelt dat een leer...