marion korenromp

Gastvrouwschap. In één van mijn groepen is een lastig fenomeen. Er zijn twee mensen die niet goed liggen. Ze zijn nogal aanwezig. Ze praten op hoge toon. Ze zeggen niet altijd begrijpelijke dingen Ze herhalen zichzelf eindeloos. De mensen uit hun omgeving verdragen ze, zuchten soms, praten na een tijdje door hen heen, draaien hun stoel weg en spreken met een ander in de hoop ook zelf nog wat te kunnen zeggen én gehoord  te worden, Deze twee weten dat. Ze zien het gebeuren. Maar ze kunnen het niet stoppen. Ze zien niet waarom het zo is. Toch willen ze van  harte aan deze groep meedoen. Ik ben de gastvrouw, Rust en stilte gaan we oefenen. Maar dat is een hele opgave. Zij kennen geen grens aan hun woorden. En de groep kent geen grens in (geruisloos) zuchten. Er is nogal veel kabaal om me heen. Wat kan ik doen? In mijn hart besluit ik: Ik geef ze het woord binnen grenzen. Ik verhef mijn stem niet om ze te overschreeuwen. Ik laat goed weten...

Stel:  je ziet een uitnodiging op internet. Of je 8 uur lang met een onbekende mee wilt op het strand om te zien of het tot een wezenlijke ontmoeting kan komen. Zou je dat doen? Die uitnodiging bestaat. Je vindt hem op  whatevertheweather.nl . Bruno van de Elshout brengt drie keer per week een dag met iemand door op het strand bij den Haag. Ze zijn beide op zoek naar een wezenlijke ontmoeting. Hij vertelde over dat project in Haarlem en doet dat dit najaar nog veel vaker op allerlei andere plekken, Aan het einde van de ontmoeting maakt hij van zijn gast een foto. Recht in het gezicht. Oorbellen uit. Bril af. Haar verwaaid. Rode neus van de kou. Het maakt niet uit, als het maar degene is die hij heeft ontmoet. Wezenlijk heeft ontmoet. Hij vertelde dat veel van zijn gasten een plan maken voor die dag. Ze stellen voor veel kilometers te maken. Ze zijn blij met iemand die hen nu eens niet interrumpeert. Ze willen zwemmen in zee. Marsmallows in het vuur ho...

Mijn naam Ik doe mee aan een zeven dagen challenge . Niemand noemt het zo, hoor. Maar toch: ik doe zeven dagen, met honderden anderen, dezelfde dagopening. Meteen nadat de wekker is gegaan, of, in mijn geval, de kat me heeft wakker gemaakt, pak ik mijn  ipad. Ik start het geluidsfragment dat de avond ervoor naar me is gestuurd en ga beginnen. Ik voel mijn lichaam. Ik word wakker. Ik volg mijn adem. In, tel rust, uit, tel rust... Dan zeg ik mijn naam, mijn eigen voornaam, van binnen. Ik luister naar het noemen van mijn naam. En ben telkens verbaasd: ik word geroepen! Nog voordat anderen mijn pad kruisen (goed, op de kat na), nog voordat ik mijn mijn to-do lijstjes herinner en weer weet heb met wie ik deze dag ga praten en werken, is er mijn naam, What's in a name? Ik ben....  in mijn naam. Mijn wezen...  in mijn naam. Mijn bestemming..... in mijn naam. Liefde....  in mijn naam. Het maakt alles anders. De dag komt niet naar mij toe. I...

Vandaag moet ik weer aan Sara denken. Sara was een volwassen vrouw. Ik was een student. Ik ging mee als vrijwilliger op een vakantiereis van het Rode Kruis. Sara was daar gast. Iedereen was graag bij Sara. Maar ze kon niet praten. Ze kon niet zitten, ze kon zelf niet eten. Ze kon eigenlijk niets. Haar lichaam was helemaal spastisch. Haar karakter was vrolijk. Ze kon genieten. Ze kon laten weten als ze wat wilde. Je stelde een vraag. Zij knipperde 'ja' of 'nee' met haar ogen. Op een middag was er tijd over en dus peilden we bij bezoekers of er nog speciale wensen waren. Al vragend en knipperend kwamen we er achter dat Sara in het zwembad wilde. Dat organiseerden we voor haar. Ze kreeg een badpak aan. Zes mensen stonden aan de kant. en lieten haar voorzichtig het water in glijden. Daar stonden we weer met zes mensen klaar om haar op te vangen en in het water te laten drijven. Onder mijn handen voelde ik haar ontspannen. Een zucht. Een lach. De a...

heilige Ontmoeting Ik was te gast bij een werkgroep die zich het afgelopen werkjaar had gewijd aan de vitaliteit van hun geloofsgemeenschap. Het waren tien heel uiteenlopende mensen: kritische mensen en volgzame types, praters en doeners, pelgrims en thuisblijvers, beginners en mensen op leeftijd, bestuurders en lectoren. Wat zij samen in een jaar hebben gedeeld, hoe ze bij elkaar zijn gebleven, wat ze hebben ondernomen en hoe ze dat in alle variaties hebben beleefd, hoe ze hebben gewacht of juist hebben doorgepakt, het is een voorbeeld van kerk-zijn. Wat ze vonden, is:  ontmoeting.  Pardon: Ontmoeting. Met een hoofdletter dus. Ze willen de komende jaren gaan staan voor heilige Ontmoeting. Kan je voelen dat dat je brengt buiten de gewone gang van zaken? Dat woord moest de wijde wereld in. Ze deelden het met de grote geloofsgemeenschap waar ze bij horen. Daar hoorden ze:  'mooi, maar dat doen we toch al?' Ze huurden een kraam op de markt en vro...

Soms moet je goed luisteren om meer te horen dan je eigen ideeën. Dit overkwam mij: Bij ons huis waren aan het begin van de zomer nieuwe lampen nodig. De oude hingen al een tijdje met ducttape aan elkaar. De elektromonteur kwam. Althans: in eerste instantie kwam een hoger geplaatst persoon die bedacht welke lamp het moest zijn. Een monteur kwam het een paar dagen later ophangen. Het werden prachtige lampen. Maar ze hadden één nadeel:  ze waren te fel. Er kwam een einde aan de lange zomeravonden waarop je buiten een beetje kon schemeren met een kaarsje op je tuintafel. De zon ging wel onder. Maar dan ging plotseling het daglicht weer aan. De slaapkamers waren niet meer te verduisteren. Om 1 uur dacht ik dat het al 7 uur was. Om 6 uur viel ik in een vaste slaap omdat de lamp eindelijk uit ging. Om vervolgens om 7 uur chaotisch wakker te worden. Voor één nacht niet zo erg, maar er moesten er niet te veel van komen. We meldden ons opnieuw bij het elektrobe...

Een training in opmerkzaamheid en creativiteit. Hoe? We laten het eerst stil worden in onszelf. Daartoe doen we stilteoefeningen en kunstzinnige opdrachten. Verder putten we inspiratie uit een bijbelverhaal. En ook gaan we werken met het octaaf. Dat is een boeiende manier om de tijd (die altijd lijkt te vliegen en ongrijpbaar schijnt) tot je vriend te maken. Wat levert het je op? De training geeft je de tijd en de mogelijkheid om tot rust te komen. Je bent je er (meer) van bewust waar je op dit moment in het leven staat en wat je hart nodig heeft om verder te kunnen groeien. Je gaat naar huis met rust in je hoofd, beide benen op de grond en een hand vol parels. Praktische informatie: De training bestaat uit 3 vrijdagochtenden. De eerste twee staan gepland op: 14 en 21 september 2018, van 9.30 tot 12.30 uur. De terugkom-ochtend zal plaatsvinden in maart 2019. In de tussenliggende periode krijg je via de mail aanvullende opdrachten. Plaats: De Witte Hui...